پیامدهای بالینی تداخلات فارماکوکینتیک چیست؟

پیامدهای بالینی تداخلات فارماکوکینتیک چیست؟

پیامدهای بالینی این تداخلات فارماکوکینتیک چیست؟

3A4: مانند PIها، دلاویردین و بعضی اوقات افاویرنز اثر مهارکننده بر سیستم CYP3A4 دارند. داروهای اعصاب که ابتدا توسط CYP3A4 (مثلا بنزودیازپین ها) متابولیز می شوند اگر به طور همزمان با ضد رترو ویروس ها مصرف شوند ممکن است با کاهشی در متابولیسم و افزایشی در سطح پلاسمای خود مواجه شوند و بطور بالقوه منجر به مسمومیت شوند. از سوی دیگر، از آنجایی که نویراپین و افاویرنز، CYP3A4 را القا می کنند، اگر بنزودیازپین ها بطور همزمان با ضد رترو ویروس ها مصرف شوند ممکن است با کاهش سطح پلاسمای شان سریعتر متابولیز شوند. از نظر بالینی، این امر را می توان در فردی مشاهده کرد که قبلا رژیم درمانی بنزودیازپین پایداری داشته است و اکنون با کاهش این دارو، علایم و نشانه های سندروم محرومیت بنزودیازپین را تجربه می کند.

2D6: رژیم های درمانی که حاوی ریتوناویر با اثر مهارکنندگی آن برCYP2D6 هستند، ممکن است میزان عوارض جانبی داروهای اعصابی که ابتدا توسط CYP2D6 متامولیز شده اند را افزایش دهند (به طور مثال، داروهای ضد افسردگی مهارکننده بازجذب انتخابی سروتونین و سه حلقه ای، عوامل ضد جنون معمول و غیرمعمول)

2B6: رژیم های درمانی حاوی ریتوناویر که مهارکننده CYP2B6 هستند، می تواندد به طرز چشمگیری سطح بوپروپیون 2 را افزایش دهند که این امر ممکن است خطر تشنج و دیگر مسمومیت های وابسته به بوپروپیون را افزایش دهد. در حقیقت، مصرف ریتوناویر با دوز بالا (400 تا 600 میلی گرم به صورت دوبار در روز) با بوپروپیون منع می شود و درمانگران باید دوزهای پایین بوپروپیون را با رژیم های درمانی حاوی دوزهای پایین ریتوناویر (100 میلی گرم به صورت دوبار در روز)، از قبیل KaletraTM  تجویز کنند.

القا یا مهار ایزوآنزیم هایی بجز CYP3A4 و 2D6 توسط ضد رترو ویروس ها نیز ممکن است مسئول تداخلات بالینی مهم با داروهای اعصاب باشد. بطور مثال، همچنان که ریتوناویر و نل فیناویر موجب القای گلوکورونوسیل ترانسفراز UDP (گلوکورونیداسیون) می شوند، سطوح پلاسمای تثبیت کننده های خلق و خو مانند لاموتریژین و اسید والیپروییک که که در این مسیر حذف می شوند ممکن است بطور معنی داری کاهش پیدا کرده و منجر به سطوح پلاسمای کمتر از حد بهینه شوند. ممکن است درمانگران ناچار شوند پس از بکار بردن یکی از عوامل ضد رترو ویروسی، دوزهای این تثبیت کننده های خلق را تعدیل کنند.

در اکثر موارد، مطالعات فارماکوکینتیک معدودی تداخلات بین داروهای اعصاب و ضد رترو ویروس ها را ارزیابی کرده اند. درمانگران می بایست بر اساس متابولیسم داروهای مختلفی که بصورت همزمان مصرف می شوند، تداخلات بالقوه را پیش بینی کنند. تاثیر نظری و مستند NNRTIها و PIهای متعدد بر روی داروهای اعصاب در جدول (جدول 3-3، کتاب روانپزشکی و روانشناسی ایدز) نشان داده شده است.