اصول کلی درمان دارویی در مبتلایان به عفونت HIV

اصول کلی درمان دارویی در مبتلایان به عفونت HIV

با گذشت چندین سال، درمان ضد رترو ویروسی بسیار فعال (HAART) تبدیل به درمان اصلی دارویی در مدیریت جاری عفونت HIV و ایدز شده است. این رژیم درمانی شامل ترکیبی از داروهای ضد رترو ویروسی است که در چهار طبقه اصلی قرار می گیرند. این چهار طبقه عبارتند از: مهارکننده های ترانس کریپتاز معکوس نوکلیوزیدی / نوکلیوتیدی (NRTIs)، مهارکننده های ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلیوزیدی (NNRTIs)، مهارکننده های پروتیاز (PIs)، و مهارکننده های ورودی (رجوع به جدول). هر یک ازاین داروها در دسته مربوط به خود در نقاط متفاوتی از چرخه زندگی ویروس اچ آی وی به مهار فرآیند تکثیر آن می پردازد. هنگامی که این داروها در درمان تزکیبی مورد استفاده قرار گیرند، ابزاری بسیار موثر و قدرتمند را برای درمان عفونت HIV و ایدز تشکیل می دهند.

درمان دارویی در مبتلایان به عفونت HIV

با این وجود، همانقدر که این درمان های دارویی ضد رتروویرسی موثر و مفید هستند، عوارض جانبی بالقوه و تداخل دارویی می تواند مدیریت جاری عفونت HIV را امری پیچیده کند. درمانگر علاوه بر نگرانی نسبت به تاثیر ضد رترو ویروس ها بر داروهای اعصاب، می بایست اطمینان حاصل کند که داروهای روانپزشکی درمان اچ آی وی را مختل نکرده و منجر به ایجاد گونه های مقاوم این ویروس نشود.

تداخلات دارویی متعدد ممکن است عوارض روانی- عصبی را شرح دهد که ممکن است هنگام مصرف همزمان داروهای اعصاب، مواد مخدر، سوء مصرف مواد، و داروهای جایگزین با درمان ضد رترو ویروسی ایجاد شوند. که در ادامه در این مورد صحبت خواهیم کرد.