نشانه های رفتاری ناشی از HADC چیست و چگونه درمان می شود؟

نشانه های رفتاری ناشی از HADC چیست و چگونه درمان می شود؟

تاثیر HADC بر رفتار چیست؟

HADC ممکن است نشانه عاطفی و رفتاری داشته باشد که نیاز به مراقبت روانپزشکی دارد. بی علاقگی و بی انگیزگی شایع ترین مشکلات عاطفی HADC هستند، ولی HADC ممکن است با سندوم های بازدارندگی رفتاری مانند هایپومانیا و اختلال لوب فرونتال پیچیده شود و در نهایت منجر به رفتارهای تکانشی، بازدارندگی، ناپایداری خلق و داوری ضعیف شود.

نشانه رفتاری ناشی از HADC چگونه درمان می شود؟

نخستین گام در مدیریت نشانه های رفتاری ناشی از HADC درمان HADC زمینه ای با HAART همزمان با مداخلات روانپزشکی برای متعادل کردن نشانه های عاطفی و رفتاری است. بی علاقگی و بی انگیزگی با دوز پایین محرك های عصبی به روشی مشابه آنچه که پیش از این پیشنهاد شد قابل درمان است. به هرحال، درمانگران باید افسردگی را جزء تشخیص های افتراقی در نظر بگیرند چرا که محرکهای عصبی به تنهایی در درمان افسردگی ماژور موثر نیستند.

اطلاعات منتشر شده درباره درمان نشانه های نقص اجرایی لوب فرونتال و نشانه های شیدایی در HIV محدود هستند. درمان برپایه همین اطلاعات محدود و تجربه بالینی که از جمعیتهای مشابه به آن افزوده می شود باشد. (برای اطلاعات بیشتر درباره درمان سندروم شیدایی به بخش چهارم کتاب روانپزشکی و روانشناسی ایدز، اختلالات خلقی مراجعه کنید). استراتژی های به کار رفته در مدیریت لوب فرونتال و نشانه های نقص اجرایی شامل داروهای متعادل کننده خلق و ضد روان پریشی است.

دیوال پروکس سدیم به دلیل اینکه توسط مبتلایان به HIV به خوبی تحمل می شود اعلب به عنوان ثابت کننده خلق انتخاب میشود. با توجه به اینکه اطلاعات آزمایشگاهی جدید نشان می دهد این دارو باعث افزایش تکثیر HIV می شود این دارو باید با احتیاط به کار رود. اطلاعات گذشته نگر بالینی نشان می دهد که در حضور درمان ضد رترو ویروسی کافی، بار ویروسی HIV با مصرف دیوال پروکس سدیم افزایش نمی باید. البته اندازه نمونه در این پژوهش ها کم بوده و بنابراین بررسی بار ویروسی HIV برای احتیاط لازم توصیه می شود. دوز درمانی با 250 میلی گرم دو بار در روز آغاز می شود و متناسب با نشانه ها تغییر می کند.

اولانزاپین و ریسپیردون در دوزهای کم برای کنترل رفتار تکانشی، پریشانی، بازدارندگی و ناپایداری خلق ناشی از مراحل پیشرفته HACM به کار می روند. دوزهای معمول شامل 2.5 تا 5 میلی گرم برای اولانزاپین و نیم تا 1 میلی گرم دوبار در روز برای ریسپیردون است. نکته مهم این است که مبتلایان به HACM نسبت به عوارض تعدادی از داروها آسیب پذیر هستند، از جمله داروهای ضد روان پریشی که گیرنده های دوپامین (D2) را بلوک می کنند. همانگونه که هریسو و همکاران (1991) اشاره کردند، روانپزشکان باید دوزهای پایین تر این داروها را برای درمان هذیان و اختلالات رفتاری در بیماران مبتلا به اچ آی وی به کار ببرند. (در مقایسه با دوزهایی که برای بیماران عادی به کار می رود.)