آیا درمان اختصاصی برای HACM وجود دارد؟

آیا درمان اختصاصی برای HACM وجود دارد؟

تصمیم به درمان باید توسط پزشک داخلی یا پزشک خانواده بیمار و هماهنگ با روانپزشک، متخصص اعصاب و در صورت امکان متخصص اعصاب و روان انجام شود. با توجه به اینکه HIV نخستین عامل پیشرفت HACM است، درمان ضد رتروویروسی خط مقدم درمان را تشکیل می دهد. فواید درمان ضد رترو ویروسی شامل دو دسته اصلی زیر است:

  • درمان بالقوه کاهش سطح شناخت (تعیین، برگرداندن و یا جلوگیری از پیشرفت نقص شناختی) هنگامی که نقایص تظاهر پیدا کردند

  • استفاده در مداخله زودهنگام با ضد رترو ویروسها به عنوان ابزاری برای جلوگیری از بروز HACM

مطالعات جدید کاربرد کاربرد HAART در درمان HACM، تایید می کند. شایعترین ترکیب شامل یک یا بیشتر از مهارکننده های ریورس ترانس کریپتاز نوکلیوزیدی (NRTIs) همراه با دستکم یک مهارکننده پروتیاز (PI) یا یک مهارکننده ریورس ترانس کریپتاز غیرنوکلیوزیدی (NNRTI) است. مطالعات متعددی در گروه های همسان بیمارانی که HAART دریافت می کنند نشان داده است که اجرای عصبی روانی آنها بسیار بهبود یافته است. مطالعات طولی نیز نشان دهنده بهبود در اجرای عصبی-روانی پایه در بیمارانی که HAART دریافت می کنند است.

از داروهای منفرد تنها دو داروی ضد رترو ویروسی در کارآزمایی بالینی تصادفی با گروه شاهد-دارونما (Randomized placebo-controlled clinical trial) مطالعه شده اند:

  • زیدو وودین (AZT) به صورت یک دارویی در بهبود عملکرد عصبی-روانی در دوزهای بالا موثر شناخته شده است ولی بهبود بیش از 12 ماه دوام نیاورد و دوز بالا موجب مسمومیت و استفاده از دوزهای بسیار بالاتر از دوز پیشنهادی شد.

  • آباکاویر وقتی که به رژیم دارویی ضد رترو ویروسی بیماران اضافه شد در عملکرد عصبی روانی تاثیری نداشت.

در دوره پیش از HAART زیدو وودین خط اول درمان برای متوقف کردن پیشرفت اختلالات عصبی شناختی بود. در آن زمان توصیه می شد که درمان با AZT، مقدار (600 تا 800 میلی گرم در روز) به عنوان درمان ترکیبی ضد رترو ویروسی بیمار آغاز شود یا اگر بیمار قبلا این دارو را مصرف می کرده، دوز آن افزایش یابد. این استراتژی موجب افزایش چشمگیر مسمومیت و ایجاد مقاومت دارویی شد و تاثیر ضد ویروسی آن هم پایدار نبود. استراتژی های افزودن یک داروی ضد رترو ویروسی به رژیم درمانی ناموفق نباید برای درمان بیماری سیستمیک HIV یا HACM به کار رود. اصول موفقیت برای درمان HAART و HACM یکسان است. پژوهشگران ابتدا تصور می کردند که داروی ضد رترو ویروسی باید به دستگاه عصبی مرکزی نفوذ کند تا اختلالات عصبی-شناختی ناشی از HIV درمان شود. اگرچه این فرضیه از نظر تئوری درست است ولی شواهد کافی برای تایید این نکته که داروهایی که به مغز نفود می کنند موثرتر از داروهای دیگر هستند وجود ندارد. درمانگران باید داروهایی را برگزینند که با بیشترین احتمال بار ویروسی عمومی را کاهش می دهند.

عوامل دیگری که در انتخاب ضد رترو ویروسها در نظر گرفته می شوند عبارتند از:

  • نمایه مقاومت بیمار به ضد رترو ویروس ها

  • میزان تحمل دارو

  • احتمال پیروی بیشتر از رژیم دارویی

ممکن است رابطه ای بین بار ویروسی مایع مغزی نخاعی و اختلال عصبی-روانی در فرد مبتلا به ایدز؛ دیده شود ولی قدرت این رابطه مشخص نیست. این مساله پژوهشگران را بر آن داشت که روی داروهایی مطالعه کنند که ممکن است آسیب عصبی را محدود کند، آبشار التهابی را به حداقل برساند یا موجب حفاظت عصبی شود. این داروها عبارتند از نیمودیپین، پپتید تی، لکسیپافانت، سلسژیلین، ممانتین، و دونپزیل، ولی در حال حاضر هیچ یک برای درمان HACM توصیه نمی شوند.