روند بیماری در مبتلایان به MCMD

روند بیماری در مبتلایان به MCMD

بیشتر بیماران مبتلا به MCMD نوسان هایی در علائم شناختی نشان می دهند ولی معمولاً در یک بازه دوساله پایدار به نظر می آیند. ممکن است وضعیت بیمار به طور پیشرونده بدتر نشود و فقط نشانه ها به طور موقت در طی بیماری سیستمیک رو به وخامت بگذارد. پیشرفت سریع احتمالاً با وضعیت سلامت کلی بیمار و کارآیی دستگاه ایمنی ارتباط دارد. بیمارانی که ضعف دستگاه ایمنی دارند و به طور سیستمیک بیمار هستند در معرض خطر بیشتری برای پیشرفت سریع قرار دارند.

بنابر کنسرسیوم دانا در مورد درمان دمانس HIV و اختلالات شناختی وابسته هنوز مشخص نیست که MCMD و HADC دو عنوان جداگانه هستند یا یک عنوان پیوسته که تنها با شدت بیماری از هم افتراق داده می شوند. هر تغییر ناگهانی در وضعیت روانی (مانند وخامت سریع، یافته های عصبی منطقه ای جدید، صرع، روان پریشی یا شیدایی) بایستی برای عللی علاوه بر HACM بررسی می شوند.

بیماری های وابسته به اختلالات عصبی-شناختی HIV کدامند؟

اختلالات عصبی-شناختی وابسته به HIV با کاهش بقا، کیفیت پایین زندگی، کاهش تبعیت مصرف دارو، افزایش بیکاری و حس شخصی کاهش توانمندی در شغل مرتبط هستند. بیماران گستره بزرگی از واکنش ها را به آسیب های شناختی نشان می دهند و اثرات عملی این آسیب ها نیز به طور قابل توجهی فرق می کند. مداخلات روی محدود کردن پیشرفت بیولوژیک و افزایش عملکرد و سازگاری فرد تاکید دارند.