ویژگی های HACM چیست؟

ویژگی های HACM چیست؟

HACM با اختلال عملکرد شناختی تشخیص داده می شود به ویژه در زمینه های دقت، سرعت پردازش، یادگیری جدید و کارهای اجرایی. این الگو مانند دمانس های دیگر زیر عنکبوتیه هستند مثل آنهایی که از بیماری هانتینگتون یا پارکینسون ناشی می شوند. اختلالات بخش های بالاتر قشر مغز مانند آفازی و آگنوزی معمولا معمولا ایجاد نمی شوند مگر در مراحل پایانی بیماری. اختلال در عملکرد حرکتی نیز ممکن است به صورت سختی در نوشتن، اشکال در مهارت های حرکتی، ناپایداری در راه رفتن، هایپرفلکسیا، شل شدن حرکت، و نقص در کنترل حرکت روی دهد.

شکایت های ذهنی بیمارانی که دچار HACM شده اند عبارتند از: من در تمرکز مشکل دارم، وقتی کسی به من دستورالعملی را می گوید نمی توانم تمرکز کنم. با سرعتی که قبلا کار می کردم نمی توانم کار کنم

برای تشخیص HACM لازم است که در یک بیمار تغییر قابل تایید در توانایی های شناختی ایجاد شده باشد. به نحوی که در ظرفیت انجام کار یا انجام فعالیت های روزانه دیگر مشکلاتی داشته باشد. نقص در عملکرد حرکتی یا خلق یا رفتار نیز ممکن است روی دهد ولی بیشتر در AHDC مشاهده می شود. تغییر باید حداقل برای یک ماه باقی بماند و به عوامل دیگری مانند عفونت های فرصت طلب مرتبط نباشد. برخی مبتلایان به HIV ممکن است در معاینات دچار اختلال عصبی-روانی باشند ولی در انجام کارهای روزانه مشکل آشکاری نداشته باشند. این بیماران به عنوان مبتلایان به HACM شناخته نمی شوند. در مراکز تحقیقاتی HIV، تحقیقاتی برای تعیین اینکه تابلوهای آتیپیک نشان دهنده عوارض زودرس HIV یا زیر- بالینی (Subclinical) آن هستند یا خیر در حال انجام است.

افسردگی و اضطراب در مبتلایان به HIV شایع است. یکی از اجزای مهم ارزیابی روانشناسی برای تعیین این است که آیا شکایت های شناختی بیمار به علت اختلالات شناختی زمینه ای ثانویه به بیم اری مغزی وابسته به اچ ای وی (HACM) یا ثانویه به افسردگی ماژور یا ترکیبی از هر دو فرآیند هستند.

مطالعه مورد: زنی با اختلالات شناختی جزیی

کلر یک زن 37 ساله است که به عنوان حسابدار تمام وقت کار می کند. او بچه ندارد. مدت 8 سال است که برای HIV سرم مثبت شده است. شمارش سلول های CD4 او 225 سلول در میلی متر است. او نشانه های بالینی ندارد. طی 6 ماه گذشته، او گزارش می دهد که سر کارش دچار مشکل شده است و کم هوش تر شده است. او احساس می کند کارآمدی و تمرکز کمتری دارد. از حافظه و گستره توجه اش که به نظر کاهش یافته اند شکایت دارد. زودرنج و افسرده تر شده است. نگران کارآمدی شغلی خود است. درباره این وضعیت اضطراب دارد و خوب نمی خوابد. نگران است که دچار دمانس شود ولی دوستانش به او می گویند که فقط افسرده شده است.