موضوع: آزمایش

آزمایش های پایه در مبتلایان به HIV

آزمایش های پایه در مبتلایان به HIV

مطالعات پایه آزمایشگاهی در بیماران مبتلا به HIV در جدول زیر خلاصه شده اند.

آزمایش های ایدز

آزمایش پادتن HIV را را برای بیمارانی که آزمایش مثبتی برای HIV ندارد تکرار کنید.

شمارش سلولی CD4 و بار ویروسی HIV را برای دو ویزیت اول انجام دهید تا یک آزمایش پایه داشته باشید. شمارش CD4 یک نشانگر جایگزین برای تعیین عملکرد دستگاه ایمنی است و برای تعیین ضرورت انجام درمان ضد رترو ویروسی و پروفیلاکسی عفونت های فرصت طلب به کار می رود. محدوده طبیعی آن 350 تا 1100 سلول در میلی متر مکعب است. در مقابل، بار ویروسی HIV نشانگر میزان ضعف دستگاه ایمنی در طول زمان و تعیین اینکه درمان ضد رترو ویروسی ضروری است یا خیر و همچنین برای میزان تاثیر درمان استفاده می شود. بالا بودن بار ویروسی اولیه حاکی از سرعت بالای پیشرفت بیماری است. روش انجام آزمایش شامل DNA منشعب و PCR است. محدوده طبیعی بار ویروسی HIV کمتر 50 کپی در میلی لیتر تا بیش از 100000 کپی در میلی لیتر است.

  • آزمایش مقاومت ویروسی را برای بیمارانی که به تازگی مبتلا به HIV شده اند در نظر بگیرید تا انتخاب داروهای ضد رتروویروسی راحت تر باشد.

  • آزمایش های پایه را شامل آزمایش کامل خون، اوره نیتروژن خون، کراتینین، آزمایش فعالیت کبدی، گلوکز ناشتا، و پروفایل چربی را برای بیمار انجام دهید تا وضعیت ارگانهای حیاتی مشخص شود.

  • اگر قرار است داپسون یا سولفونامیدها استفاده شوند، ارزیابی کیفی گلوکز - 6 فسفات دهیدروژناز (G6PD) انجام دهید چرا که کمبود این آنزیم باعث همولیز در حضور این داروها می شود.

  • برای بررسی ابتلا به عفونت های باید دیگر آزمایش های تکمیلی به شرح زیر انجام شود: توکسوپلاسموز، هپاتیت آ، هپاتیت بی، هپاتیت سی، سیفلیس، (VDRL و RPR) تست پوستی برای سل (در بیماران مبتلا به HIV ضایعه برابر یا بیش از 5 میلی لیتر مثبت تلقی می شود). اگر آزمایش RPR و تست تکمیلی مثبت باشد و بیمار نشانه ها یا علایم عصبی داشته باشد یا بیش از یک سال سیفلیس داشته باشد، انجام پونکسیون کمری برای رد درگیری دستگاه عصبی مرکزی الزامی است.