روش پرسش و پاسخ

روش پرسش و پاسخ

پرسش و پاسخ روشی است که درهمه ی فعالیت های آموزشی به کار می رود، به ویژه هنگامی که آموزش دهنده می خواهد فراگیر را به تفکر درباره موضوع یا مفهومی جدید یا بیان مطلبی که آموخته است تشویق کند.

در روش پرسش و پاسخ، آموزش دهنده مستقیما به بیان مطلب نمی پردازد، بلکه با طرح سوال هایی برنامه ریزی شده، فعالیت ذهنی فراگیران را در مسیر مطالب  و مفاهیم جدید، قرار داده و آن را هدایت می کند تا خودشان به کشف مفاهیم جدید دست یابند.

یکی از فنون پرسش و پاسخ، پرسش های پیگیری است که به شکلی منظم و پی در پی بلافاصله پس از نخستین پاسخی که فراگیر می دهد از طرف آموزش دهنده مطرح می شود.

هدف از اینگونه پرسش ها، راهنمایی فراگیران برای رسیدن به پاسخ موردنظر است. در حقیقت با طرح اینگونه سوال ها، ذهن فراگیر به تدریج تفکر عمیق تر و پخته تری نسبت به موضوع پیدا کند و به سطوح بالاتری از یادگیری برسد.

در پرسش و پاسخی که بین آموزشگر همتا و فراگیر اتفاق می افتد، اگر آموزشگر پس از جواب اولین سوال خود، به ارایه اطلاعات می پرداخت، یادگیری به صورت سطحی و عمومی و بدون تفکر اتفاق می افتد. ولی آموزشگر با ارایه پرسش های پیگیر این فرصت را برای فراگیر فراهم می کند که مرحله به مرحله ابهام های ذهنی خود را نسبت به موضوع شناسایی کرده و وارد مرحله بعدی شود.

روش پرسش و پاسخ بر سه اصل متکی است:

1- وجود سوال یا مسئه ای که کنجکاوی فراگیران را برانگیزد و آنان را وادار به تلاش ذهنی کند.

2- طرح سوال های متوالی برای تداوم فعالیت های ذهنی

3- هدایت فراگیران برای کشف آگاهانه مسئله به طوری که نتیجه آن موجب ایجاد خلاقیت در فکر و کسب دانش بشود.

روش حل مساله

روش بحث گروهی