آزمایش اچ ای وی برای چیست؟

آزمایش اچ ای وی برای چیست؟

تشخیص اچ ای وی به طور معمول با تشخیص پادتن های ضد اچ ای وی، نه خود ویروس، بوده است. وقتی فردی مبتلا به اچ ای وی می شود، بدن او پادتن هایی علیه ویروس تولید می کند. پادتن ها پروتئین هایی هستند که بدن برای جنگ با عفونت می سازد. این پادتن ها از فرد در مقابل اچ ای وی یا ایدز محافظت نمی کند. امروزه طیف وسیعی از آزمایش های پادتن اچ ای وی قابل دسترسی است که شامل آزمایش های بر مبنای الایزا و اخیرا، آزمایش های ساده و سریع اچ ای وی است.

آزمایش الایزا: شایع ترین شیوه ی آزمایش مورد استفاده برای تشخیص پادتن اچ ای وی آزمایش الایزا است که بی نهایت به شناسایی پادتن های اچ ای وی حساس است.

آزمایش ساده/سریع: پیشرفت های بسیار جدید تکنولوژی منجر به ظهور انواع آزمایش های سریع شده است. بیشتر آنها به شکل یک بسته است و در مقایسه با الیزا استفاده از آن ساده تر است. به علاوه، عملکرد تشخیصی آن قابل قیاس با آزمایش های الایزا است که به طور معمول استفاده می شود.

لازم است تاکید شود که هر چند آزمایش پادتن اچ ای وی بسیار حساس و اختصاصی است، همه نتایج سرمی مثبت از یک آزمایش باید توسط آزمایش متفاوت دیگری تایید شود. وسترن بلات هنوز درکشورهای توسعه یافته معمول است اما در دستورالعمل های گام به گام کشورهای در حال توسعه انجام دوبار الیزا متداول تر است.

بعد از قرارگرفتن در معرض ویروس مدتی طول می کشد تا در برابر اچ ای وی پادتن ایجاد شود. این زمان را دوره پنجره می نامند و ممکن است بین چند هفته تا سه ماه [حتی تا شش ماه] طول بکشد. در این مدت ممکن است جواب آزمایش فرد منفی باشد. در حالی که در واقع اچ ای وی مثبت است.

گرچه ممکن است آزمایش ها قادر به شناسایی پادتن های اچ ای وی در دوره پنجره نباشند، فرد می تواند از طریق اشتراک سرنگ و سوزن (و سایر رویه های نا ایمن مصرف)، اهدای خون، و روابط جنسی ویروس را به دیگران منتقل کند.

اگر کسی اخیرا در معرض ویروس قرار گرفته و نتیجه آزمایش منفی است، توصیه می شود بعد از سه ماه [یا بهتر است شش ماه]  برای یک آزمایش دیگر مراجعه کند چون ممکن است در دوره پنجره باشد. طی این سه[ یا شش] ماه پیش از آزمایش دوم، باید فرد را تشویق کرده وارد هیچ رفتار پرخطری نشود.