آیا وجود همبودی بیماری روانی می تواند بر توانایی بیمار برای پایبندی به درمان تاثیر بگذارد؟

آیا وجود همبودی بیماری روانی می تواند بر توانایی بیمار برای پایبندی به درمان تاثیر بگذارد؟

درمان بیماران سرولوژی مثبت HIV وقتی که بیمار همبودی اختلال سوء مصرف مواد یا اختلال شخصیتی داشته باشد بطور خاصی مشکل می شود. چنین شرایطی با ضعف پایبندی به درمان و نتیجه نامطلوب ارتباط دارد. بیماران با تشخیص سه گانه (عفونت HIV، سوء مصرف مواد، و اختلال شخصیتی) نشان دهنده تضعیف:

  • خود پنداره ( سیستم پویای باورها، نگرش ها و نظرات آموخته شده ای که هر شخص نسبت به خود دارد.)

  • خودکارآمدی (توانایی یا شایستگی مواجهه با چالش ها)

  • مهارت های سازگاری (مهارت های لازم برای مواجهه با موقعیت های دشوار و خوشبین بودن درباره آینده)

روانپزشک توصیه می کند تا دوز متادون روزانه سیمونا به 120 میلی گرم افزایش یابد و به او پیشنهاد رفتاردرمانی و به بستگان او مداخله آموزش روانی می دهد.

در پیگیری 6 ماهه، سیمونا نشان می دهد که می تواند بهتر از خود مواظبت کند. ظاهر فیزیکی او بهبود یافته و او دوباره کتاب خواندن را شروع کرده است. او و مادرش بهتر با هم کنار آمده اند او تصمیم گرفته که یک دوره مهارت های کامیپوتری ببیند و در جستجوی کار است. در خصوص مصرف مواد، او گاهی اوقات وسوسه می شود ولی می تواند آن را کنترل کند.

مدل های مراقبتی برای افراد با تشخیص دو گانه یا سه گانه کدامند؟

بیمارانی که دارای تشخیص دو گانه یا سه گانه هستند ممکن است کمک های حرفه ای از طرف مراکز سلامت متعدد برایشان گیج کننده باشد. درمان بایستی با نیازهای آنها مطابقت داشته باشد. سه مدل مختلف مراقبت استفاده شده است:

درمان سری، درمان موازی، درمان یکپارچه

1- در مدل درمان سری، یک درمان (یا روانپزشکی یا برای اعتیاد) انجام شده و به دنبال آن درمان های بعدی صورت می گیرد. واحد مواد و مرکز سلامت روان برنامه های مختلفی را بر اساس رهنمودها و منابع خود طرح ریزی می کنند. درمان سری برای بیمارانی مناسب است که می توانند شرایط روانی بهنجاری را برای زمان قابل توجهی تحت درمان مناسب روانپزشکی و سوء مصرف مواد یا الکل داشته باشند. درمان سری برای بیمارانی که اختلالات روانی اساسی همراه با پیامدهای عملکردی و روانی اجتماعی دارند یا برای بیمارانی که هم اختلال مصرف شدید مواد دارند و هم شخصیت ضد اجتماعی به کار نمی آید.

2- در مدل درمان موازی، بیماران به صورت هم زمان ولی جداگانه هم درمان روانپزشکی دریافت می کنند هم درمان اختلال اختلال اعتیاد. این رویکرد نیاز به همکاری نزدیک دو واحد جداگانه را دارد:

روانپزشکی و وابستگی مواد. درمان موازی برای بیمارانی موثر است که اختلال روانی آنها (مثلا اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، افسردگی اساسی) و اختلال آنها تثبیت شده باشد.

3- در مدل درمان یکپارچه، بیمار به طور همزمان درمان یکپارچه فیزیکی، مربوط به مواد، و اختلالات روانپزشکی دریافت می کند. این مدل از مفاهیم و روش های اصلی روانپزشکی و درمان اعتیاد استفاده می کند. این مدل تداخلی که بر اساس تعامل میان مهارت های حرفه ای مختلف عمل می کند و به بیمار پروتکل های داروشناختی تنظیم شده را ارائه می دهد (مثلا سم زدایی، تامین متادون، حمایت و یا درمان همبودی بیماری روانپزشکی، و همچنین درمان عفونت HIV و دیگر آسیب های همزمان) و ارائه مداخلات روان درمانی (مثلا مشاوره، روان درمانی فردی یا گروهی)، و مداخلات آموزشی روانی (یعنی: برای بیماران و بستگان آنها). مدل یکپارچه مناسب ترین رویکرد برای بیماران HIV با تشخیص دوگانه است.