HIV و اختلالات مرتبط با مصرف مواد

HIV و اختلالات مرتبط با مصرف مواد

استفاده از مواد، خطر ابتلا به عفونت HIV را شدیدا افزایش می­دهد. در واقع، در کشورهای صنعتی غربی، استفاده کنندگان مواد و همسران آنها بیشترین مبتلایان به عفونت HIV به حساب می آیند.

مصرف کنندگان مواد، عفونت HIV را در نتیجه مستقیم مصرف (یعنی با سوزن های مشترک و یا لوازمی که برای تزریق استفاده می­شود) یا به طور غیرمستقیم (یعنی از طریق رابطه جنسی غیرایمن تحت تاثیر الکل یا مواد) کسب کرده یا انتقال می­دهند.

طبق گزارش UNAIDS (2000) اکثر این عفونت ها قابل جلوگیری بودند". برنامه های پیشگیری که روابط جنسی امن تر را ترویج می­دهند و درمان دارویی متفکرانه ای ارائه می­کنند، از جمله تامین متادون و خدمات تعویض سوزن در کاهش خطر ابتلا به عفونت HIV موثر واقع شده اند.

مصرف مواد نیز یک عامل خطر در پیشرفت بیماری است. مصرف کنندگان مواد اغلب با رعایت یک رژیم درمانی پیچیده ی ضدرتروویروسی مشکل پیدا می­کنند، و برخی از موادی که آنها استفاده می­کنند ممکن است روی اثردهی درمان شان اثر گذارد.

بیماراین که از مواد استفاده می­کنند بایستی دقیقا از نظر الگوی مصرف و مشکلات فیزیکی، روانی و اجتماعی بررسی شوند. روان پزشکان می­توانند نقش کلیدی در تنظیم ارزیابی های چند تخصصی و برنامه ریزی متناسب با مداخله اعتیاد داشته باشند.

مطالعه موردی: زنی با سرولوژی مثبت HIV و اعتیاد به هروئین

سیمونا، زنی 25ساله با 8 سال سابقه سرولوژی مثبت HIV است که با رعایت رژیم درمان ضدرتروویروسی تجویز شده خود مشکل دارد. پزشک معالج او را به یک روان پزشک ارجاع می­دهد. در طول مصاحبه روان پزشک در می یابد که سیمونا از کودکی رفتار سرکشی داشته و قادر به قبول مقررات چه در منزل و چه در مدرسه نبوده است. وقتی که او 15 ساله بود پدرش که بسیار به وی وابسته بود بیماری سرطان گرفت. در همان زمان او با مردی که از خودش بزرگتر بود آشنا و از طریق او مصرف مواد را شروع کرد. پس از مرگ پدرش، سیمونا مصرف خود را افزایش داد و به همین دلیل به استفاده از سوزن مشترک و روسپی گری روی آورد. در نتیجه این رفتارها او به HIV مبتلا شد.

هنگامی که او تشخیص HIV را دریافت کرد، به مرکز متادون درمانی مراجعه کرد، اما قادر به تغییر سبک زندگی خود نبود. با وجود افزایش تدریجی دوز روزانه متادون تا 60 میلی گرم، او نتوانسته است مواد را کنار بگذارد. او به مصرف مواد ادامه می­دهد. معمولا هروئین، ولی گاهی هم کوکایین و بنزودیازپین مصرف می کند. وقتی که این مواد را استفاده می کند، او نمی تواند رژیم درمانی HIV خود را نگه دارد. او از خطراتی که در مواظبت نکردن از سلامت خود او را تهدید می کند کاملا آگاهی دارد، ولی چنین به نظر می رسد که او قادر به ترک مواد نیست. حتی او از مادرش خواهش کرد که او را در خانه حبس کند ولی نتوانست بیش از دو روز طاقت بیاورد. سیمونا نگران تغییرات فیزیکی خود در اثر پیشرفت بیماری HIV است که او را از داشتن یک زندگی اجتماعی خوب محروم می سازد.

بر اساس ارزیابی بالینی، تشخیص روانپزشک برای سیمونا اختلال شخصیتی است. او از نشانه های ترک رنج می برد به ویژه روزهایی که باید داروهای ضد رتروویروسی مصرف کند. او نشانه های ترک را مربوط به درمان ضد رتروویروسی می داند و این باعث می شود که او دوباره مواد مصرف کند که باعث می شود داروهای ضدرتروویروسی خود را مصرف نکند.

ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻣﻮادي ﮐﻪ ﻣﻮرد ﺳﻮء ﻣﺼﺮف ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و رابطه آنها با HIV