چه نوع روان درمانی برای درمان بیماران مبتلا به HIV مناسب است؟

چه نوع روان درمانی برای درمان بیماران مبتلا به HIV مناسب است؟

برخی مقالات استفاده از انواع خاصی از روان درمانی کوتاه مدت را در بیماران HIV مد نظر قرار داده اند. در یک مطالعه، مارکوویتز و همکاران (1995) نشان دادند که برای بیماران افسرده مبتلا به HIV روان درمانی بین فردی برتر روان درمانی حمایتی و حتی درمان شناختی – رفتاری است.

در تحقیق جدیدتری که به مقایسه مداخلات کوتاه با درمان شناختی – رفتاری (CBT)، درمان پویشی و مداخله آموزش روانی در گروه های مختلف بیماران مبتلا به HIV پرداخت، هر سه نوع درمان موثر بودند؛ اما CBT سرعت بیشتری در درمان داشت. CBT و درمان روان پریشی تاثیرات ماندگارتری در پیگیری ها نشان دادند.

اگرچه هیچ شیوه ا ی به عنوان بهترین روش روان درمانی براي افراد مبتلا به HIV شناخته نشده است، روش های فردی، زوجی، خانوادگی و گروهی همگی با موفقیت چشمگیری مورد استفاده قرار گرفته اند.

انتخاب روش های درمانی بستگی به موارد زیر دارد:

  • آموزش درمانگر و مبنای نظری درمان

  • در دسترس بودن گزینه های مختلف درمان

  • اهداف درمان

  • منابع روانی بیمار

  • شرایطی که در دوره بیماری پیش می آیند

بحث زیر نمونه هایی از شیوه های مختلف روان درمانی به کار برده شده در شرایط مختلف دوره بیماری را توضیح می دهد.

مطالعه موردی:

مرد همجنس گرایی که با مسایل جلوگیری و آزمایش HIV مقالبه می کند، پزشک مراقبت هاي اولیه او را چنین توصیف می کند: مالکوم، مرد هم جنس گراي 29 ساله که در زمینه تبلیغات اشتغال دارد. او سابقه مشکلاتی در روابط طولانی مدت و پرهیز از صمیمت و تعهد داشته است. اغلب تحت تاثیر نیازهای نیازهاي شریک خود براي داشتن صمیمیت جنسی و وقت گذرانی زمان با یکدیگر است. همچنین، او درباره ظاهر فیزیکی خود احساس نارضایتی می کند. از طریق رابطه جنسی به دنبال این بوده است تا "دوست داشته شود و با ارزش شناخته شود". مالکوم از فعالیت هاي جنسی پر خطرش مضطرب است و در فرصت هاي مختلف از انجام آزمایش HIV پرهیز نموده است.

مسوولیت درمانگر در نشان دادن رفتارهاي پرخطر احتمالی به بیمار چیست؟

همه روان درمانگران موظفند رفتارهای پرخطر احتمالی را به بیماران شان گوشزد کنند. در مورد همه بیماران، صرف نظر از این که آیا آنها در معرض خطر عفونت HIV هستند یا خیر، درمانگر باید پرسش و جوی دقیقی در مورد رفتارهای جنسی، مصرف مواد مخدر و دیگر خطرات احتمالی عفونت HIV انجام دهد. بیماران میبایست در مورد خطرات ابتلا به عفونت HIV آگاهی داده شوند و اطلاعات مناسبی به منظور کاهش خطر ابتلا کسب کنند.