روان درمانی در مبتلایان به اچ آی وی

روان درمانی در مبتلایان به اچ آی وی

عفونت HIV چالش های متعددی را برای روان ­درمانگران ایجاد می­کند که می­تواند توانایی آنها در پاسخگویی به مراجعان را آزمایش کند. متخصصان باید از دانش حرفه ای کاملی در مورد مسایلی که بیماران مبتلا به HIV با آن روبه رو هستند برخوردار باشند.

در بیشتر موارد، مبتلایان به HIV با دیگر بیماران روان درمانی فرقی نمی­کنند. مهمترین تفاوت این بیماران به شرح زیر است:

  • امکان تداوم بحران

  • بی اعتمادی نسبت به آینده

  • طبیعت پیچیده بروز بیماری HIV، درمان های ضد ویروسی و عوارض جانبی آنها

  • واکنش های انتقال متقابل قوی که بیماران نشان می­دهند

درمانگران باید سعی کنند تا راحت ترین شیوه روان درمانگری را با نیازهای خاص بیمار مبتلا به HIV سازگار سازند. اگرچه بیشتر اشکال روان درمانی برای بیماران مبتلا به اچ آی وی مفید هستند، تعیین نوع درمان توسط درمانگر و آشنایی او با شیوه های مختلف درمانی روش درمان را مشخص می کند.

به علت احتمال کشنده بودن بیماری HIV، بیماران با کمبود زمان مواجه هستند که این امر مانند کاتالیزوری برای کار درمان عمل کرده و مدل های درمان کوتاه مدت را مدل هایی ایده آل برای این گروه از بیماران می سازد. با طی مراحل مختلف بیماری و تغییر نیازها، این بیماران ممکن است برای جلسات متوالی درمانی آمادگی بیشتری داشته باشند. از سوی دیگر، با ظهور HAART، افراد مبتلا به HIV امید به زندگی بیشتری داشته و می توانند از بینش و آگاهی به دست آمده از روان درمانی ادامه دار خود بهره جویند.

این بخش از کتاب با استفاده از مطالعات موردي نشان می دهد که انواع مختلف روان درمانی در چه مرحله ای از بیماری به طور موثرتری به کار برده می­ شوند؛ چه برای افرادی که در خطر HIV بوده و چه آنهایی که HIV مثبت هستند. در واقع، بیشتر درمانگران از رویکرد تلفیقی براي متناسب سازي درمان با نیازهاي بیمار در دوره هاي مختلف بیماري استفاده می کنند.