مدیریت دارویی اختلال های اضطرابی در زمینه عفونت اچ آی وی چیست؟

مدیریت دارویی اختلال های اضطرابی در زمینه عفونت اچ آی وی چیست؟

بنزودیازپین ها می تواند به عنوان درمان کوتاه مدت برای نشانه های اضطراب حاد استفاده شوند و با ایجاد راهبردهای سازشی رفتاری و روانشناختی تدریجاً مصرف شان کم شود. مگر اینکه به واسطه سابقه وابستگی به مواد روانگردان امکان تجویز نداشته باشند. داروهای ضد افسردگی به خصوص، SSRIs، می توانند کاملا سودمند باشند.

به هر حال، درمانگران باید از تعاملات بالقوه میان داروهای روانگردان و بازدارنده های پروتیاز آگاه باشند. در صورت نیاز به تجویز بنزودیازپین ها، داروهای با اثر درازمدت و همچنین داروهایی بدون متابولیت فعال مانند لورازپام، اگزازپام و تمازپام را انتخاب کنید. این داروها بار کبد را کم می کنند. به دلیل تحمل (قدرت تحمل نسبت به دارو)، سوء مصرف، و وابستگی به دارو، بنزودیازپین ها فقط باید برای اختلال های اضطرابی حاد استفاده شوند (به ویژه برای بیمارانی که اعتیاد یا سابقه اعتیاد دارند). برای مدیریت درازمدت اختلال های اضطرابی، داروهای ضدافسردگی مانند SSRI و ونلافاکسین XR استفاده می شوند.

راهبرد پیشنهادی درمانی

- بنزودیازپین با دوز پایین و یک ضد افسردگی را با هم شروع کنید.

- ضدافسردگی را تا زمانی که اثرات درمانی دیده شود نمایان کنید (مقدار تجویز داروهای ضد افسردگی برای درمان نشانه های اضطرابی به طور کلی پایین تر است).

- دوز ضدافسردگی را ثابت نگه دارید ولی بنزودیازپین را به تدریج کم و سپس قطع کنید (برای اجتناب از ایجاد نشانه های ترك).

-هنگام تجویز بنزودیازپین ها، باید آگاه باشید که می توانند منجر به بازداری زدایی رفتاری و هذیان شوند که شامل نشانه های زیر است: آشفتگی (گم گشتی)، گیجی، اختلال در حافظه، نوسان خلق و بی قراری (به خصوص در افراد سالخورده و کسانی که در دستگاه عصبی مرکزی مشکل دارند.) تعاملات دارویی بالقوه ممکن است بین بنزودیازپین ها و دیگر داروهایی که بازدارنده متابولیسم بنزودیازپین هستند رخ دهد که در نتیجه سطح بنزودیازپین در بدن افزایش می یابد که ممکن است به سرکوب دستگاه تنفسی و مرگ منجر شود.

از سوی دیگر، داروهای غیربنزودیازپینی ممکن است برای مدیریت نشانه های اضطرابی استفاده شوند. باسپیرون، یک داروی غیر بنزودیازپین است با تداخل دارویی کمتر که برای درمان اختلال اضطراب فراگیر استفاده می شود. داروهای ضد هیستامین مانند هیدروکسی زین ممکن است برای مدیریت نشانه های اضطراب مورد استفاده قرار گیرند.

مطالعه موردی: اختلال اضطرابی وابسته به مواد و اختلال اضطراب فراگیر

ریتا یک زن 44 ساله دو جنس گرای سفید پوست با سابقه 12 ساله ای از بیماری اچ آی وی است. 3 ماه پیش، بار ویروسی او به طور قابل ملاحظه ای از یک سطحی که در گذشته بود افزایش پیدا کرد و شمارش سلولهای CD4 از 250 به 75 عدد در میلی متر مکعب سقوط کرد. پزشک رژیم ضد رتروویروسی او را از زیدوودین، دیدانوزین، و ایندیناویر به استاوودین، لامیوودین، و افاویرنز تغییر داد. در طول یکی از ملاقات های پیگیری، ریتا در می یابد که با وجود رژیم درمانی جدید، بار ویرووسی و شمارش سلول های CD4 تغییر نکرده است. او به شدت آشفته می شود و آن را یک ناکامی درمانی قلمداد کرده و تصور می کند که رو به مرگ است. به دنبال این پزشک او را برای یک ارزیابی بحران ارجاع می دهد.

در جلسه با روانپزشک، ریتا خود را به عنوان یک الکلی بهبودیافته با 7 سال ترك توصیف می کند. او همچنین یک تاریخچه طولانی مدت از مصرف ماری جوآنا را گزارش می دهد. او در طی 2 سال اخیر هر روز سیگار می کشید و به تازگی از آن دست کشیده است آن هم به دلیل اینکه توان خرید آن را ندارد. او سابقه طولانی (پیش از تشخیص اچ آی وی) از نگرانی های وسواسی، بی قراری یا تحریک پذیری، اختلال در خواب و مهارت های سازشی پایین را اظهار می دارد که با تشخیص اختلال اضطراب فراگیر سازگار است. همچنین او سابقه نشانه های افسردگی غیر بالینی و ترس از آشکار شدن هویت جنسی اش نزد دیگران را بازگو می کند.

روانپزشک مشخص می کند که اگر چه ریتا مصرف الکل را ترك کرده است، اما با مصرف پیوسته ماری جوآنا اضطراب مزمن اش کاهش یافته است و زمانی که مصرف مواد را کنار گذاشت، علائم روانپزشکی او ظاهر شدند. تشخیص روانپزشک برای ریتا اختلال اضطراب فراگیر است. روانپزشک ترکیبی از دارو و روان درمانی رفتاری _ شناختی را برای او تجویز می کند. با توجه به سابقه ریتا از وابستگی به مواد، روانپزشک ترجیح می دهد تا از تجویز بنزودیازپین خودداری کند و ضد افسردگی میرتازپین 15 میلی گرم را برای زمان خواب تجویز می کند تا نشانه های اضطرابی یا افسردگی اش تخفیف یابد. جلسات روان درمانی هفتگی، بر دوری از مصرف مواد و تقویت کردن مهارت های حل مساله و برخورد با تنش متمرکز است. در طول درمان، ریتا در چندین حوزه مهم پیشرفت می کند از جمله اینکه: جهت گیری جنسی و وضعیت بیماری اچ آی وی خود را برای اعضای خانواده فاش می کند، و یک همخانه مناسبی را برای کاهش هزینه های زندگی پیدا می کند.

چه عواملی باید در تشخیص اختلال های اضطرابی در نظر گرفته شوند؟

مورد ریتا سه مبحث مهم در تشخیص اختلال های اضطرابی در افراد مبتلا به اچ آی وی را نشان می دهد:

  • اختلال های اضطرابی یا الگوهای شخصیتی مضطرب ممکن است بر عفونت مقدم باشند و بر روی توانایی فرد برای سازش با فشارهای مرتبط با یک بیماری مزمن تاثیر بگذارند.

  • مواد روانگردان اغلب بخشی از یک سابقه پیچیده هستند و باید در ارزیابی و درمان به دقت در نظر گرفته شوند.

  • به هنگام ارزیابی و درمان نشانه های مربوط به اضطراب، روانپزشک باید یک تشخیص افتراقی کامل را در نظر گیرد از جمله علل پزشکی و دلایل وابسته به دارو.

نتیجه گیری

طیف اختلال های اضطرابی در افراد مبتلا به اچ آی وی می تواند در محد وده ای از بهنجار، دوره های ناپایدار و کوتاه تا شدید و ناتوان کننده که نشان دهنده کیفیت زندگی آسیب است را شامل شود. اگر چه اچ آی وی دلیل ویژه و معین اختلال ها نیست، اغلب نشانه ها و شکایت بیمار بر آن متمرکز می شود. ارزیابی کامل اضطراب در افراد مبتلا به اچ آی وی مهم است به دلیل اینکه سندرم ممکن است با مشکلات پزشکی همراه وابسته به اچ آی وی، داروها، یا سوء مصرف مواد روان گردان مرتبط شده باشد. خوشبختانه اختلال های اضطرابی، به طور کلی، به شکل مثبتی به محدوده گسترده ای از داروها و مداخلات رفتاری پاسخ می دهند.