نقش داروهای ضد رتروویروسی و سایر دارو ها در ایجاد اضطراب مبتلایان به HIV

نقش داروهای ضد رتروویروسی و سایر دارو ها در ایجاد اضطراب مبتلایان به HIV

مطالعه موردی: اضطراب و بی قراری برگرفته از مشکلات دارویی

جوزت، یک زن 29 ساله اچ آی وی مثبت است که هیچ سابقه روانپزشکی در گذشته نداشته است. او تقریبا دو هفته بعد از آغاز رژیم ضد رتروویروسی کامبیویر و افاویرنز، نشانه های اضطراب و بی قراری را تجربه می کند. نشانه های اولیه او شامل بی خوابی، رویاهای زنده و تحریک پذیری است. به دنبال آن بی قراری، ناآرامی، بی خوابی و دشواری در تمرکز یا متمرکز باقی ماندن پیش می آید. پزشک داروهای ضد رتروویروسی او را قطع می کند و دوز پایینی از ترازودون را برای بهبود خواب برای او تجویز می کند (50 میلی گرم هنگام خواب اگر نیاز باشد). نشانه های او شروع به بهبودی می کند. او می تواند یک رژیم ضد رتروویروسی جدید از دیدانوزین، لوپیناویر- ریتوناویر و نویراپین را بدون هیچ گونه دشواری یا ظهور دوباره نشانه های روانپزشکی آغاز کند.

آیا داروهای ضد رتروویروس یا دیگر داروها می توانند در ایجاد اضطراب نقش داشته باشند؟

مورد جوزت اثرات جانبی بالقوه در درمان روانی عصبی داروهای ضد رتروویروسی را نشان می دهد. اضطراب با مصرف داروهای گوناگونی که برای درمان اچ آی وی استفاده می شوند در ارتباط است و با مشکلات پزشکی نیز مرتبط است، اگرچه دلیل این ارتباط هنوز به طور واضح مشخص نشده است. در میان این داروها، ضد رتروویروس افاویرنز با میزان بالایی از اثرات جانبی درمان روانی عصبی در ارتباط است شامل، اضطراب، بی قراری، خیال پردازی و بی خوابی.

اگر هر گونه ارتباط میان نشانه های اضطرابی بیمار و تغییرات در تجویز دارو ظاهر شود، مراقب بایستی دارو را قطع کند تا نشانه ها تخفیف پیدا کند. اگر قطع داروی تجویز شده امکان پذیر نباشد و یا تجویز برخی داروها که ممکن است منجر به اضطراب شوند، برای تخفیف نشانه ها داروهای دیگری مانند ضد افسردگی ها، داروهای آرام بخش یا خواب آور یا داروهای ضد روانپریشی به رژیم دارویی کلی بیمار اضافه گردد.

آیا اختلال های زمینه ای پزشکی یا خود اچ آی وی می توانند منجر به اضطراب شوند؟

بر خلاف اختلال های خلقی در اچ آی وی که ممکن است ناشی از درگیری ویروسی سیستم عصبی مرکزی باشد، نقش ویروس ایدز در سبب شناسی اختلال های اضطرابی روشن نیست و هنوز تحقیقات در مورد آن ادامه دارد. اگر چه در بیشتر موارد، اچ آی وی مرکز توجه نشانه های اضطراب است تا علت اضطراب.

هنگام ارزیابی عوارض روانپزشکی در طول دوره هر بیماری مزمنی، درمانگران باید همیشه مشکلات پزشکی و دارویی بیمار (داروهای با نسخه و بدون نسخه) را به عنوان ریشه احتمالی نشانه ها در نظر گیرند. در بیماران مبتلا به اچ آی وی، نشانه های اضطرابی ممکن است در چندین مشکل پزشکی وابسته به اچ آی وی به همراه مسمومیت یا ترك داروهای روان گردان رخ دهد. زمانی که علت زمینه ای پزشکی شناسایی می شود، بایستی درمان فوراً انجام شود.

مطالعه موردی: اضطرابی که به یک مشکل پزشکی مرتبط است

گری، یک مرد 40 ساله سفید پوست است که تقریباً 6 ماه پیش برای او عفونت اچ آی وی تشخیص داده شد. از آن روز به بعد، او بیماری یا عفونت خاصی نداشته است. عفونت اچ آی وی او تحت کنترل است. با توجه به بار ویروسی بسیار پایین و شمارش سلول CD4 سیصد عدد در میلی متر مکعب، گری هیچ گونه داروی ضد رترووی روسی دریافت نکرده است. اخیراً نشانه های افسردگی، خستگی، اضطراب و بی قراری در او افزایش یافته است. او دائم عصبی است و به طور منظم دندان قروچه دارد و ناخن هایش را می خورد. او همچنین قادر به حفظ تمرکز بر روی تکالیف یا فعالیت هایش نیست و می گوید مانند گذشته حافظه خوبی ندارد.

درمانگر یک آزمون روانی کوچک برای او ترتیب داد. نمره او 26 از 30 شد. در طول این جلسه، درمانگر وضعیت او را بی قرار و ناآرام گزارش می کند. طبق آزمایش خون، آزمایش کامل خون و شیمی خون او در محدوده بهنجار است، اما سطح ویتامین B12 او بسیار پایین است. درمانگر برای او مکمل ویتامین B12 تجویز می کند و افسردگی، خستگی، اضطراب و اختلال شناختی اش به طور قابل ملاحظه ای بهبود می یابد.