اختلالات اضطرابی و بیماری اچ آی وی

اختلالات اضطرابی و بیماری اچ آی وی

اختلالات اضطرابی ممکن است هر زمانی از دوره بیماری اچ آی وی اتفاق افتد و بیشتر احتمال دارد که  افراد در مراحل حساس پیشرفت بیماری تظاهر پیدا کنند. بیشتر افراد مبتلا به اچ آی وی، به تنش های زندگی در دوره بیماری به طور مناسبی پاسخ می دهند و قادرند اثر اضطراب وابسته به بیماری را در کارکرد روزانه و کیفیت زندگی شان محدود کنند. آنها با مشکلات پزشکی، تغییرات شغل، بحث و جدل های خانوادگی، دشواری های ارتباطی، مشکلات مالی، و ابهام در رابطه با فرایند بیماری سازش پیدا می کنند. در این شرایط، اضطراب اغلب به عنوان یک پاسخ روانشناختی بهنجار به تنش در نظر گرفته می شود.

برای بعضی از بیماران، اضطراب شدید و دیرپاست و به طور چشمگیری به توانایی اجرایی فرد آسیب می رساند و به عنوان یک اختلال تشخیص داده می شود. در آمریکا، نرخ شیوع اختلال های اضطرابی در میان بیماران مبتلا به اچ آی وی، از 5 تا 40 درصد است. این تخمین به دو دلیل بسیار زیاد نوسان دارد: اضطراب اغلب بخشی از نشانه های اختلال های خلقی همزمان و اختلال های مصرف مواد روانگردان می باشد. داده ها در مورد شیوع اغلب از مطالعات گذشته نگر و مقطعی برآمده که مشخص نکرده اند آیا اضطراب از قبل بوده و یا به دنبال اچ آی وی بروز کرده است.

علی رغم این محدوده گسترده در برآورد شیوع، یک الگو در 5 سال اخیر ظهور پیدا کرده است. بر طبق چندین مطالعه ای که اخیر اً انجام شده است، شیوع نقطه ای اختلال های اضطرابی در بیماران اچ آی وی مثبت تفاوت معناداری با شیوع نقطه ای اختلالات اضطرابی در گروه های همسان اچ آی وی منفی ندارد. اگر چه میزان شیوع اختلال های اضطرابی در طول زندگی در جمعیت بالینی بیماران اچ آی وی در مقایسه با کل جمعیت عمومی بالاتر است.

بیماران مبتلا به اچ آی وی، مانند دیگر بیماران دارای مشکلات پزشکی مزمن، ممکن است طیف کاملی از اختلالات اضطرابی را آنچنان که توسط DSM تعریف شده است تجربه کنند شامل:

  • اختلال اضطرابی ناشی از مشکلات پزشکی عمومی

  • اختلال سازگاری به همراه خلق مضطرب

  • اختلال اضطرابی فراگیر

  • اختلال اضطرابی وابسته به مواد (اختلال اضطرابی که به واسطه مصرف مواد ایجاد می شود).

  • اختلال هراس با یا بدون هراس از مکان های باز

  • فوبی اجتماعی و خاص

  • اختلال وسواسی فکری - عملی

  • اختلال استرس پس از سانحه

به دلیل اینکه درمان هر یک از اختلالات متفاوت است، تشخیص صحیح و دقیق بسیار مهم است. درمان موفقیت آمیز وابسته به یک ارزیابی کامل از نشانه های موجود در بیمار، سبک سازگاری ترجیحی، و خزانه مهارت های سازشی او است. مانند بسیاری دیگر از مشکلات روانپزشکی، خیلی اوقات درمان اختلال های اضطرابی هم مداخلات روان درمانی و هم پزشکی را شامل می شود.

مطالعه موردی: اضطراب در واکنش اچ آی وی

جیمز، یک مرد 38 ساله آفریقایی-آمریکایی دگرجنس گرا است، 5 سال پیش عفونت اچ آی وی در تشخیص داده شد. در طی 2 سال گذشته، پیشرفت بیماری او به طور گسترده ای با رژیم استاوودین، لامیوودین و نویراپین تحت کنترل قرار گرفته است. آزمایش اخیر او، 350  عدد در میلی متر مکعب حاکی از شمارش سلول CD4 با یک بار ویروسی غیرقابل تشخیص بوده است. بجز عفونت اچ آی وی در سابقه ی پزشکی گذشته او نکته خاصی وجود ندارد.

جیمز تصمیم دارد رابطه جدیدی ایجاد کند که کاملا برای او تنش زاست. او نگران است از اینکه چطور و چه هنگام وضعیت بیماری اچ آی وی خود را فاش کند. او می گوید هنگامی که نزدیکی جنسی را آغاز می کند خیلی مضطرب می شود و قادر به حفظ نعوظ خود نیست. پزشک او معتقد است اختلال نعوظ او بی ارتباط با مشکلات پزشکی و دارویی اش است. و او را برای مشاوره روانپزشکی ارجاع داده است.

اگرچه جیمز از اضطراب شکایت می کند، ولی نشانه های کلی بالینی اش، ملاك های تشخیص اختلال اضطرابی خاص را تأمین نمی کند. روانپزشک تشخیص اختلال نعوظی را برای جیمز می دهد و روان درمانی حمایتی کوتاه مدت و رفتاردرمانی را پیشنهاد می دهد. در فرآیند درمان، جیمز شیوه های مناسبی را برای فاش کردن وضعیت بیماری خود به شرکای جنسی اش آموخت و اینکه در ارتباطات جنسی کمتر روی عملکرد اجرایی تمرکز کند. در نتیجه به دنبال خود انتقادی کمتر و ارتباطات بازتر، اضطراب و اختلال نعوظی او کاهش یافت.