جنبه های مختلف حمایت اجتماعی که بایستی به عنوان بخشی از سنجش افکار خودکشی شناسایی شوند کدامند؟

جنبه های مختلف حمایت اجتماعی که بایستی به عنوان بخشی از سنجش افکار خودکشی شناسایی شوند کدامند؟

روانپزشک به هنگام سنجش حمایت اجتماعی بایستی به نکات زیر توجه داشته باشد:

  • نگرش خود بیمار درباره ی حمایت اجتماعی، نه اینکه واقعا چند نفر در دسترس هستند.

  • تغییرات نگرش بیمار درباره ی حمایت اجتماعی در اثر پیشرفت

  • درجه دخالت یا بیش دخالتی دوستان و بستگان و تا چه اندازه این مساله به وابستگی بیمار یا کم شدن اختیار او می انجامد.

  • کیفیت رابطه بین بیمار HIV و مراقب او

  • آیا بیمار HIV آن کمکی را که لازم است دریافت می کند، اگر خیر، بیمار ممکن است احساس تنفر و عصبانیت پیدا کند و این احساسات می توانند به افکارخودکشی تبدیل شوند.

  • عواملی که ممکن است باعث نگرانی بیمار از اینکه باری بر دوش بستگان و آشنایان شده است (مثلا شخص ممکن است بترسد که بستگان آن حمایتی را که ادعا می کنند نداشته باشند، شخص ممکن است با مشکلات مراقبتی روبه رو شود و از آنچه قرار است به سر او بیاید وحشت پیدا کند که شاید هیچ کس نیست که کمک موثری به او بکند.)

  • آیا برای شخص راحت تر است که کمک خدمات بهداشتی و اجتماعی را بپذیرد یا کمک بستگان و دوستان را.

روانپزشک چه می تواند بکند وقتی که از او تقاضای کمک برای خودکشی می شود؟

بجز چند استثنا، اکثر سازمان های حرفه ای و قوانین کمک به خودکشی توسط پزشک را منع نموده اند. روانپزشکان باید به بیماران توضیح دهند که آنها در مقابل قانون و اصول اخلاق حرفه ای مسئولند که کمک به خودکشی را برای آنها غیر ممکن می سازد. با این حال آنها برای کمک به بیماران جهت مقابله با شرایطی که روشنی بسیار دشوار است همواره آماده هستند. این کمک شامل:

  • دریافتن رضایت بیمار از کیفیت زندگی و عوامل موثر در آن.

  • تعیین و مقابله با عوامل قابل برگشتی که کیفیت زندگی را کاهش می دهند (مثلا: درد، تهوع، جدایی، مشکلات در انجام کارهای روزانه، بی خوابی)

  • کشف ترس های مربوط به مرگ (مثلا: درد، ناتوانی روانی، ترك دوستان و بستگان، وحشت از ناشناخته ها، وحشت از مجازات بعد از مرگ)، و شناسایی راه هایی برای کاهش یا رهایی از این ترسها.

  • کمک به توسعه روابط خوب بین بیمار و بستگان و مراقبت کنندگان حرفه ای جهت مراقبت های پزشکی آخر زندگی، از جمله بحث در مورد نظر بیمار درباره ی احیا، و اینکه هنگامی که بیمار قادر به تصمیم گیری جهت ادامه مراقبت نباشد چه باید کرد.

  • کمک به اعضای تیم پزشکی و پرستاران جهت مواجهه شدن آنها با عکس العمل خودشان نسبت به زوال بیمار وتصمیم گیری برای ادامه مراقبت، به ویژه خطر درگیر شدن بیش از حد با شرایط و مشکلات بیمار یا جداسازی و اجتناب از اضطراب از طریق فاصله گرفتن از نگرانی های بیمار.

  • بررسی احساس انتقال متقابل روانپزشک، و اطمینان از اینکه روند مراقبت از کسی که در حال مرگ است طبق نظر خود او ادامه می یابد تا نظرات شخصی و اخلاقی روانپزشک.

برای جلوگیری از خودکشی، روانپزشک چه کار دیگری می توانست انجام دهد؟

خودکشی یک بیمار یکی از ناراحت کننده ترین تجاربی است که یک روانپزشک در زندگی حرفه ای اش با آن روبرو می شود. جلوگیری از خودکشی کار بسیار دشواری است و کارکنان سلامت روان خواه ناخواه با موارد بسیاری از خودکشی بیماران شان روبه رو می شوند. این طبیعت شغلی است که ناتوانی در جلوگیری از خودکشی توجه بسیاری را جلب می کند اما از موفقیت در جلوگیری از خودکشی معمولا قدردانی نمی شود. بی درنگ و بدون اینکه بیمارستان خواسته باشد، روانپزشک بایستی مدیریت مورد را حمایتگرانه و صادقانه با همکارانش بررسی کند. این مرور بایستی شامل موارد زیر باشد:

  • بررسی جزییات مراقبت تامین شده برای بیمار از زمان اولین تماس، با وارد کردن تمام اشخاصی که در مراقبت از بیمار سهیم بودند.

  • سنجش خطر و تصمیم های گرفته شده.

  • مرور سوابق.

گاهی اوقات دخالت دادن یک تسهیل کننده بیرونی ممکن است مفید باشد، کسی که بطور مستقیم درمراقبت بیمار دخالتی نداشته است.

نقش روانپزشک در مراقبت از همسر و دیگر بستگان چیست؟

تاثیر خودکشی بر نزدیکان شخص می تواند بسیار شدید و ماندگار باشد، و اغلب با احساسات غم، گناه، تردید، ننگ و عصبانیت پیچیده تر می شود. مهم این است که روانپزشک و کسانی که در مراقبت شخصی دخالت داشته اند خود را در دسترس همسر و بستگان قرار دهند و دخالت خود را بطور صادقانه توضیح داده و آمادگی مواجهه با ناراحتی و عصبانیت و بی اعتمادی خانواده را داشته باشند. گاهی اوقات دادن فرصت به خانواده برای گفت و گو با روانپزشکان یا کسانی دیگر که قبلا دخالتی نداشته اند می تواند مفید باشد بطوری که آنها بتوانند آزادانه احساسات خود را بیان کنند.

چه کسی از مراقبت کنندگان مراقبت می کنند؟

روانپزشکان و دیگر کارکنان سلامت روان احتمال دارد با حوادث خودکشی مکرراً رو به رو شوند. تاثیر روانشناختی بر مراقبت کنندگان حرفه ای می تواند کوتاه مدت باشد (مثلا: شوك، غم، حس شکست، از دست دادن اعتماد به نفس در قضاوت حرفه ای) و درازمدت (مثلا: افسردگی، بیماری، غیبت از کار، اجتناب از پذیرش موارد اضطراری و وظایفی که بالقوه خطرناك هستند). در بیشتر موارد، حمایت گروه همسان ممکن است تمام آن چیزی باشد که نیاز است، اما در بعضی موارد، حمایت فردی یا گروهی رسمی تری ممکن است مناسب باشد. کارکنان تازه کار بطور خاص نیاز به حمایت همکاران ارشد خود دارند.