عفونت HIV و رفتار خودکشی

عفونت HIV و رفتار خودکشی

افرادی که عفونت HIV دارند، مانند کسانی که به بیماری های جدی مبتلا هستند، ممکن است افکار خودکشی داشته باشند. همچنین آنها ممکن است رفتارهای خودآزاری داشته باشند که آنها را درمعرض خطر خودکشی قرار می دهد. احتمال دارد این افکار و افعال فقط در اثر پریشانی و ناامیدی نباشد و ممکن است نشانه ای قوی از وجود اختلال شدید افسردگی بوده که می تواند با دخالت متخصص سلامت روان بهبود یابد.

از ابتدا شروع اپیدمی تا اواسط دهه 1990، رفتار خودکشی در بیماران HIV همواره موضوع تحقیقات بسیاری بوده است. نتایج نشان داده است که خطر خودکشی و خودآزاری عمدی و افکار خودکشی در میان افراد مبتلا به HIV بسیار بیشتر بوده تا کسانی که این عفونت را نداشته اند. این یافته ها با تجارب بالینی مطابقت دارند. از زمان معرفی درمان HAART در اواسط دهه 1990، کسانی که با مراقبت از بیماران HIV سروکار داشتند متوجه افت در بروز خودکشی شدند و گزارش های کمی هم در این باره در متون چاپ گردید. به نظر می رسد که بهبود در مرگ و میر و ناخوشی مربوط به HIV که نتیجه استفاده گسترده از درمان ترکیبی است به حس امید در بیماران HIV کمک نموده و این به نوبه خود باعث تغییرات مثبتی در رفتار خودکشی شده است.

مراقبت کنندگان بایستی قادر باشند افکار خودکشی را سنجیده و وجود خطر خودکشی و درجه آن را تشخیص دهند و طرح نوعی مداخله را فرموله کنند. اغلب کسانی که HIV دارند ممکن است به ایده های خودکشی نزد کسانی که در خط مقدم مراقبت از آنها هستند (پزشکان، پرستاران، درمانگران خانواده) طی ویزیت خانگی یا در کلینیک اشاره داشته باشند. این حائز اهمیت است که این افراد حرفه ای که در خط مقدم قرار دارند و لزوما تخصصی در سلامت روان هم ندارند، دارای مهارت تشویق بیمار جهت بحث درباره افکار خودکشی بوده، بتوانند آنرا ارزیابی نمایند و در صورت لزوم بیمار را به متخصص معرفی نمایند. نظارت بر افکار و احساسات خودکشی و کیفیت زندگی که بایستی بخشی از روند مراقبت مداوم و طولانی مدت بیمار HIV و مراقبت کننده او می باشد

متخصصان سلامت روان بایستی قادر باشند که هر گونه افکار خودکشی مشخص شده در بیماران HIV را در نظر گرفته و نشانه های قابل توجه مربوط به HIV و عوارض جانبی درمان، وحشت از پیش آگهی و مشکلات اجتماعی را تشخیص دهند. برخی افراد دارای عفونت HIV درباره خواستن اطلاعات و تصمیم گیری راجع به مراقبت پزشکی خود بسیار خودمختار هستند. به هنگام بحث پزشکی برای پایان زندگی مبتلایان HIV و مراقبت کننده های حرفه ای شان ممکن است تضادهای عملی و اخلاقی مربوط به موضوعاتی مانند ادامه ندادن به درمان فعال و یوتونازی را تجربه کنند. آیا خواست یک فرد برای ادامه ندادن درمان بایستی معادل نقشه خودکشی قلمداد گردد؟ آیا بایستی از خودکشی به هر قیمتی جلوگیری نمود؟