مانیا و روان پریشی در عفونت HIV چگونه درمان می شود؟

مانیا و روان پریشی در عفونت HIV چگونه درمان می شود؟

هر دارویی که بالقوه ممکن است در بروز علائم دخیل باشد در صورت امکان بایستی حذف گردد. وقتی دوره های روان پریشی تمام شدند، عوامل ضد رترو ویروسی در دوزهای پایین تر باید آغاز شوند.

تثبیت کننده های خلق و خو

- اسید والپروییک عموماً در خط اول درمان مانیا در بیماران HIV استفاده می شود. اسید والپروییک برای کنترل روان پریشی مربوط به ضایعات مغزی در بیماری HIV استفاده شده است. سدیم دیوالپرواکس باعث عوارض جانبی کمتری در دستگاه گوارشی می شود تا سدیم والپروت. مطالعات آزمایشگاهی نشان می دهد که اسید والپروییک ممکن است بار ویروسی را افزایش دهد. به هرحال، فقط یک گزارش افزایش بار ویروسی توسط اسید والپروییک موجود است که در بیماری بود که با داروی ضد رتروویروسی درمان نمی شد. این گزارش بخشی از مرور موردی 15 بیمار بود که 11 نفر از آنها اسید والپرونیک مصرف می کردند. تاثیری که اسید والپروییک بر بار ویروسی دارد احتمالا قابل چشم پوشی است، اما درمانگران بایستی از نزدیک بار ویروسی را با استفاده از این دارو کنترل کنند. عوارض جانبی اسید والپروییک در بیماران سرولوژی مثبت HIV ممکن است برجسته تر باشند، از جمله بالا رفتن آنزیم های کبدی تا سه برابر معمول. همچنین اسید والپروییک ممکن است سطح زیدوودین را با کاهش گلوکورونیداسیون آن افزایش دهد.

- لیتیوم در درمان روان پریشی در بیماران سرولوژی مثبت HIV مؤثر بوده است. اما چند مورد مسمومیت عصبی لیتیوم در سطح درمانی در بیماران AIDS دیده شده است. احتمالا بخاطر اینکه لیتیوم در سلول های عصبی غیرطبیعی تجمع می یابد. لیتویم بایستی با احتیاط فراوان استفاده شود و سطح شیمی خون از نزدیک کنترل شود، زیرا که بیمار ممکن است دچار مسمومیت و کم آبی بدن (ناشی از تهوع و استفراغ ناشی از عوارض جانبی عوامل ضد روتروویروسی و یا عوامل عفونی اسهال و کم آبی بدن) شود

- اگر چه هیچ موردی در مقالات پزشکی درباره مصرف لاموتریجین برای درمان روان پریشی در بیماران HIV گزارش نشده است، اما جهت درمان نوروپاتی HIV بطور موفقیت آمیزی مورد استفاده قرار گرفته که نشان می دهد ممکن است تثبیت کننده دیگری برای خلق و خوی باشد. بروز راش در بیماران HIV کمتر بود.

- بخاطر تداخل بالقوه پایین دارو به دارو، گاباپنیتن هم ممکن است به عنوان یک داروی همراه در تثبیت خلق و خوی مؤثر باشد.

ضد روان پریشی ها

پزشک باید در استفاده از نورولپتیک ها احتیاط کند زیرا افرادی که AIDS دارند در خطر زیادتری از ایجاد عوارض جانبی اکسترپیرامیدال با داروهای قوی از جمله ریسپریدون هستند. همچنین آنها به عوارض جانبی آنتی کلی نرژیک داروهای با قدرت پایین بیشتر حساس هستند و در خطر بالایی از ابتلا به سندوم نورولپتیک بدخیم قرار دارند. به هرحال نورولپتیک ها برای کنترل حاد نشانه های مانیا و در درمان روان پریشی ممکن است لازم باشند. نسل دوم آنتی سایکوتیک ها نسبت به عوامل معمول، عوارض جانبی کمتری دارند.

- اولانزاپین، با تاثیرات آرام بخش، خطر پایین نشانه های اکستراپیرامیدال (EPS) و تاثیر گذاری در کنترل شیدایی حاد در درمان کاربرد دارد. وقتی که اولانزاپین در ترکیب با ریتوناویراستفاده شود، ممکن است دوزهای بالاتری نیاز باشد. افزایش خطر ابتلا به قند خون و یا بی نظمی گلوکز مرتبط با استفاده از آن وجود دارد، به ویژه در زمینه مراقبت HIV که استفاده از مهارکننده های پروتیاز هم می تواند باعث ایجاد دیابت شود.

- مصرف ریسپریدون در دوز 2 میلی گرم یا بالاتر بایستی با احتیاط انجام گردد زیرا بروز نشانه های اکستراپیرامیدال با این دوز افزایش می یابد. به هر حال یک مطالعه سری موارد نشان داده که این دارو بخوبی قابل تحمل بوده و می تواند در درمان روان پریشی مربوط به HIV با میانگین دوز روزانه 3.29 میلیگرم مؤثر باشد. گزارش های موردی تاثیر مهارکنندگی داروهای ضد رتروویروسی مانند ریتوناویر و ایندیناویر روی نشان می دهند متابولیسم ریسپریدون (از طریق سیتوکروم P450 CYP3A4 و CYP3A4) نشان می دهند. که با مسمومیت سریع و تشدید نشانه های اکستراپیرامیدال همراه است.

- از کلازپین به خاطر عارضه جانبی اگرانولوسیتوزیس وابسته به دوز در بیماران با نقص ایمنی اجتناب کنید، اما آن را کاملا حذف نکنید. یک مطالعه پایلوت نشان داد که این دارو دارای مزایایی هم هست وقتی که با دوزهای محافظه کارانه (میانگین دوز روزانه 27.06 میلی گرم) در زمینه روان پریشی HIV و پارکیسونیسم ناشی از دارو استفاده شود.

- داروهای جدیدتر مانند ارپیپرازول، زیپراسیدون، و کتیاپین هنوز در این جمعیت [مبتلایان به HIV] مطالعه نشده اند.

بنزودیازپینها

بنزودیازپینها ممکن است بعنوان داروی همراه در درمان شیدایی در بیماران HIV مؤثر باشد با این هشدار که آنها ممکن است اختلال شناختی را بدتر کنند.

- کلونازپام بطور موفقیت آمیزی بعنوان داروی همراه در درمان شیدایی در بیماران HIV استفاده شده است.

- لورازپام، اوکسازپام و تمازپام ممکن است ارزش ویژه ای داشته باشند زیرا با کونژوگاسیون مستقیم از طریق ترانسفراز گلوکورونیل متابولیزه می شوند، در حالی که بنزودیازپینهای دیگر اساساً بوسیله سیتوکروم P450 ایزوآنزیم 3A4 متابولیزه می شوند. ریتوناویر فعالیت ترانسفراز متابولیزه می شوند. ریتوناویر فعالیت ترانسفراز دارد.

- بسیاری از عوامل ضدرتروویروسی سیستم سیتوکروم P450 را مهار می کنند و باعث بالا رفتن سطوح سوخت و ساز شده بنزودیازپینها توسط این آنزیم می گردند. لطفا برای اطلاعات بیشتر درباره تداخل بالقوه دارو به دارو و استفاده از این داروها، فصل 3 را ملاحظه کنید.