تشخیص افتراقی شیدایی در HIV چیست؟

تشخیص افتراقی شیدایی در HIV چیست؟

یک حمله شیدایی در فرد دچار HIV ممکن است یک حمله اولیه (تظاهر اولیه از یک اختلال زمینه ای دو قطبی) و یا یک حمله ثانویه ناشی از شماری از علل زیر باشد.

اختلال دوقطبی: اگر بیمار دارای سابقه اختلال دوقطبی در خانواده خود باشد و زیر 30 سال سن داشته باشد، پزشک بایستی احتمال دوقطبی بودن را در نظر بگیرد.

شیدایی ناشی از مواد مخدر: دوره های شیدایی ممکن است ناشی از مواد، یا از داروهای تجویز شده و یا مصرف مواد مخدر باشد. تعدادی از داروهای ضد رتروویروسی هم در ایجاد شیدایی دخالت دارند.

شیدایی ناشی از مشکلات عمومی پزشکی: شیدایی ممکن است توسط عفونت های فرصت طلب دستگاه عصبی مرکزی یا توسط فرایند بیماری دیگر دستگاه عصبی مرکزی که باعث تغییرات ساختاری شده است ایجاد می شود شده است که عفونت HIV احتمال دارد که آزمایش سرم منفی کاذب سیفیلس را افزایش دهد، در نظر گرفتن سیفیلیس هم مهم است  حتی با آزمایش سرم منفی سیفیلیس. شیدایی ممکن است در اثر تغییرات مستقیم پاتوفیزیولوژیک ناشی از عفونت HIV، به ویژه در لوبهای فرونتال و نواحی زیر قشری مغز ایجاد شده باشد. این مساله اغلب در آخرین مراحل پیشرفت بیماری اتفاق می افتد.

دلریوم بیش فعال: یک دوره شیدایی ممکن است گاهی اوقات با دلریوم بیش فعال اشتباه گردد. آزمون MMSE یک ابزار غربالگری موثری برای نارسایی شناختی است. اما میان دلریوم و دمانس نمی تواند تفاوت بگذارد. برای اطلاعات بیشتر در مورد ارزیابی دلریوم، لطفا به فصل 7 مراجعه کنید.

تشخیص افتراقی شیدایی در عفونت HIV

اختلال خلق اولیه

اختلال دوقطبی، شیدایی

عفونت های فرصت طلب دستگاه عصبی مرکزی الف

اختلال خلق ناشی از مشکلات عمومی پزشکی

بدخیمی های دستگاه عصبی مرکزی

سیفیلیس عصبی

تغییرات نوروپاتولوژیک مربوط به HIV

تغییرات مغزی

اختلال خلقی ناشی از مواد مخدر

مصرف تفریحی مواد

ضد افسردگی

ضد رتروویروسی

داروهایی برای درمان بیماری های پزشکی دیگر ب

الف: برای مثال: سیتومگالوویروس انسفالیتیس، ویروس هرپس سیمپلکس انسفالیتیس، توکسوپلاسموسط سربریتیز، کریتوکوکال منینجاتس، کاندیداس آلبیکانس منینجاتس، مایکوباکتریال تویرکیولوسس منینجاتس.

ب: برای مثال: استروییدها

مطالعه موردی: مردی با علائم اختلال شیدایی

جیمی مردی سفید پوست همجنس گرا 22 ساله ای است که 2 سال قبل تشخیص HIV در او داده شده است. خانواده او، وی را با شکایت از افزایش انرژی و کم خوابی در او به بیمارستان می آورند. او مدرسه را ترك کرده و شغل خود را به عنوان خدمتکار رستوران از دست داده است. خانواده او گزارش می کنند که اتاقش به ارتفاع 6 پا پر از زباله هایی است که او از کنار خیابان جمع آوری نموده است. او اظهار می دارد که می خواهد از این آشغالها چیزی را اختراع کند که او را در تمام دنیا معروف می سازد. همچنین جیمی ادعا دارد که روزی بهترین آشپز خواهد شد، در حالی که خانواده او می گویند او چیزهای غیرقابل خوردنی را با هم مخلوط می کند که غذای مشمیزکننده ای را می سازد. او قابلمه هایی را که روی اجاق می گذارد فراموش می کند و همچنین شب ها با سرعت بالا با چراغ خاموش رانندگی می کند. طبق گفته خانواده این رفتارها از یک ماه گذشته آغاز شده و همینطور بدتر هم می شود.

جیمی هیچگونه سابقه اختلال روانی ندارد و در خانواده او هم سابقه اختلال روانی وجود نداشته است. اما او سابقه مصرف متا آمفتامین را داشته است. در حال حاضر شمارش CD4 جیمی 87 سلول در میلی متر مکعب بوده و بار ویروسی او 45000 نسخه در میلی لیتر می باشد. یک ماه پیش او شروع به استفاده سرترالین ( 50 میلی گرم در روز) کرد. داروهای دیگر او ایندیناویر، استاوودین و دیدانوسین هستند. میزان رعایت رژیم دارویی او معلوم نیست. معاینه روانشناختی او، مرد جوان سفید پوست لاغر اندام پریشانی را نشان می دهد که لکه غذا روی لباسش است و زیپ شلوارش را نبسته. او رفتار آشفته ای از خود به نمایش می گذارد و بنظر نمی آید که اصلا متوجه باشد که هیچ مشکلی وجود دارد. هیچ اختلالی در آگاهی او نیست، نمره او MMSE، از 30، 20 بوده، زیرا که او فقط می تواند یکی از سه کلمه را به ذهن خود بسپارد. او قادر نیست سه چیز را بخاطر بیاورد و نمی تواند یک دستور سه مرحله ای را انجام دهد. او نمی تواند توجه خود را به این اندازه نگه دارد که لغت WORLD را برعکس حجی کند.

همانند بسیاری از مبتلایان به HIV، جیمی هم به اندازه کافی جوان هست که اولین تظاهراختلال دوقطبی او باشد. اما هیچگونه سابقه اختلال دوقطبی در خانواده او وجود ندارد. با توجه به سابقه او در استفاده از متامفتامین و سابقه یک ماهه او از درمان ضدافسردگی، شیدایی ناشی از مواد بایستی در نظر گرفته شود. در زمینه عفونت پیشرفته HIV با وجود مشکلات شناختی، نشانه های روان پریشی ممکن است منعکس کننده تغییرات نوروپاتولوژیک مربوط به HIV باشند. از آنجایی که نشانه های جیمی طی یک دوره یک ماهه ایجاد شده اند و نه چند ساعته یا چند روزه و در طی زمان کم و زیاد نمی شوند، جیمی علایم یا نشانه های دلریوم بیش فعال را نشان نمی دهد.

اگر بیمار در غیاب نشانه های خلقی برجسته تظاهرات روان پریشی داشته باشد، آیا ملاحظات تشخیصی متفاوت می شوند؟

اگر بیمار با تابلوی روان پریشی مراجعه کرده باشد متخصص موارد زیر را در نظر می گیرد:

  • اختلال روانی اولیه: ممکن است سابقه روان پریشی در خانواده وجود داشته باشد، بخصوص اگر در شروع بیماری سن بیمار کمتر از 35 سال باشد.

  • روان پریشی ناشی از مصرف مواد: مصرف مواد مخدر یا داروهای تجویز شده بویژه افاویرنز، می تواند باعث روان پریشی گردد. همچنین در گزارش های موردی اباکا ویر و نویراپین هم باعث روان پریشی شده اند.

  • روان پریشی ناشی از مشکلات عمومی پزشکی: مشکلات عصبی (تشنج، ضایعات عروقی، ضایعات عفونی فضاگیر، یا نیوپلاسم) مشکلات غدد درون ریز، ناهنجاری های متابولیک، عفونت های سیستمیک مربوط به تغییرات پاتوفیزیولوژیک ناشی از عفونت HIV می توانند ماشه روان پریشی را بکشند. در بیشتر این موارد، یا اینکه بیمار در زمان شروع علایم روان پریشی اختلال آشکار عصبی-روانی دارد و یا طی چند ماه به دمانس پیشرفت می کند.

  • دلریوم: دلیریوم می تواند باعث علایم روان پریشی بشود.