برخی از ملاحظات در تجویز ضدافسردگی برای بیماران HIV کدامند؟

برخی از ملاحظات در تجویز ضدافسردگی برای بیماران HIV کدامند؟

عوارض جانبی دارویی

عوارض جانبی آنتی کلی نرژیک تحریک آمیز و ناراحت کننده هستند، و برای بیماران HIV می توانند خطرناک باشند. خشکی دهان می تواند موجب کاندیدیاز دهانی گردد. داروهای آنتی کلی نرژیک از جمله ضدافسردگی های سه حلقه ای (TCAS) پار اوکسیتن و داروهای ضدافسردگی قدیمی تر، می توانند اختلال شناختی را بدتر کرده، باعث هذیان و حتی تشنج بشوند و بایستی با احتیاط مصرف شوند. اگرچه این داروها موثرند، اما نباید داروی خط اول باشند. پزشکان بایستی استفاده از داروهای ضد افسردگی که فعالیت آنتی کلی نرژیک کمتر دارند را در نظر داشته باشند.

تداخل دارویی

اکثر داروهای ضدافسردگی که معمولا استفاده می شوند مهارکننده های سیستم سیتوکرم P450 هستند و همچنین سوبسترای سیتوکرم P450 می باشند. مشکلات زمانی ممکن است ایجاد شوند که داروهای دیگری که مهار کننده یا القا کننده سیستم سیتوکرم P450 هستند به رژیم دارویی بیمار اضافه شود. متأسفانه، PIs و انالوگ مهارکننده های غیرنوکلیوزیدی رونویسی معکوس (NNRTLS) دارای فعالیت سیتوکرم P450 می باشند. مهارکننده های پروتیاز و NNRTLS می توانند باعث تغییر متابولیسم داروهای ضد افسردگی شوند. داروهای ضدافسردگی ممکن است سطوح خونی داروهای ضد HIV را تحت تاثیر قرار دهند. افزودن یک 3A4 ایزوآنزیم مهار کننده ضد افسردگی (مانند نفازودان یا فلوواکسامین) به رژیم ثابت ضدرترو ویروسی می تواند سطوح خونی ضدرتروویروسی ها را افزایش دهد. افزودن دارویی که ایزوآنزیم 3A4 را القا می کند، مانند کاربامازپین، می توان سطوح خونی مهارکننده های پروتیاز و NNRTLS را کاهش داده، و احتمالا موجب کاهش تاثیرگذاری و مقاومت ویروسی گردد.

برای بحث کاملتر تداخل دارویی در افرادی با عفونت HIV به فصل سوم کتاب روانپزشکی و روانشناسی ایدز مراجعه کنید.