عوامل ایجاد افسردگی و فکر خودکشی در مبتلایان به اچ آی وی

عوامل ایجاد افسردگی و فکر خودکشی در مبتلایان به اچ آی وی

افرادی که بیش از همه در معرض ابتلا به اختلال افسردگی هستند عبارتند از:

  • سابقه ی بیماری روانی، بویژه سوابق اختلالات افسردگی و خودکشی قبلی، سوء مصرف الکل و مواد و اختلالات اضطرابی دارند.

  • مونث هستند

  • سابقه ی روانی مثبت از جمله سابقه ی خودکشی در خانواده دارند

  • عوامل اجتماعی شامل کمبود حمایت اجتماعی و مواجهه با استرس مزمن دارند

  • عوامل روان شناختی شامل سبک های مقابله ای انفعالی دارند 

  • یک بیماری داخلی دارند که ممکن است نشانه های عاطفی ایجاد کند

خودکشی همواره خطری است برای کسانی که سابقه ی شخصی یا خانوادگی بیماری روانی یا خودکشی داشته اند. افراد مبتلا به HIV در معرض خطر خودکشی بیشتری در دو مرحله از بیماری خود هستند: در اوایل دوره بیماری HIV، زمانی که نیاز به سازگاری با تشخیص بیماری دارند و در اواخر بیماری، زمانی که بار جسمانی AIDS بسیار شدید می شود. عوامل روان شناختی شامل احساس ناتوانی و ناامیدی انفعالی، خطر خودکشی را افزایش می دهد. این خطر ممکن است با مداخله حمایت روانی از جمله آموزش استراتژی های مثبت مقابله ای کاهش یابد.

تاثیر افسردگی بر پیشرفت بیماری چیست؟

همانند بیماری های مزمن دیگر، افسردگی هم تاثیر منفی بر کیفیت زندگی فرد و توانایی او در عملکرد شغلی و اجتماعی دارد. همچنین افسردگی در ایمنی سلولی نقش دارد. مطالعات روی مردان و زنان مبتلا به HIV نشان دهنده ی ارتباط بین افسردگی و عملکرد سیستم ایمنی می باشد. افسردگی با فعالیت کمتر سلول های کشنده طبیعی در میان زنان با سرولوژی مثبت HIV و بطور کلی با پیشرفت بیماری HIV مرتبط است. تجزیه و تحلیل طولی از مطالعه تحقیقات اپیدمیولوژی HIV که از نظر بالینی، از نظر استفاده ی از مواد و ویژگی های اجتماعی-جمعیتی کنترل شده بود، نشان داد که نشانه های افسردگی در زنان با سرولوژی مثبت HIV، با پیشرفت بیماری مرتبط است. ارزیابی روانپزشکی کافی و مدیریت آگاهانه افسردگی می تواند کیفیت زندگی را بهبود بخشیده و استفاده از مراقبت های بهداشتی و بیماری را کند کرده و مرگ و میر ناشی از HIV را کاهش دهد.

خطرات مرتبط با افسردگی درمان نشده چیست؟

چند دارویی، از جمله تداخل دارو به دارو و تاثیرات آنها بر توان بیمار در رعایت رژیم پیچیده ی دارویی که برای مقابله با ویروس لازم است در درمان بیماران HIV نگران کننده است. یک رویکرد محافظه کارانه تشخیصی ممکن است بتواند خطر داروهای غیر ضروری را برای جمعیتی که همین حالا هم با داروهای متعدد و اغلب غیرقابل تحمل درگیر هستند، کاهش دهد. به هرحال، افسردگی همراه با افکار فعال و غیرفعال خودکشی و یا حتی نگرش خطرناك بی تفاوتی، ممکن است رعایت رژیم دارویی ضد رترو ویروسی را به خطر بیاندازد.

بنابراین، خطر مداخله ی روانپزشکی ناکافی به مفهوم افزایش ابتلا و مرگ است. با توجه به بالا بودن خودکشی در مبتلایان به HIV (مانند آنچه در بیماران مزمن یافت می شود) با بهبودی افسردگی، اجتناب از کم درمانی بسیار مهم است. در ارزیابی افسردگی در HIV، درمانگران بایستی یک رویکرد جامع اتخاذ نموده و بر تظاهرات روانی افسردگی تاکید خاص داشته باشند از جمله فقدان لذت، عزت نفس پایین، احساس گناه بیش از حد یا نامتناسب، و افکارخودکشی. با توجه به خطرات کم درمانی، در دسترس بودن داروهای قابل تحمل ضدافسردگی، و توانایی شناخت تداخل بالقوه دارو به دارو بهتر است درمانگران نگران خطا در مداخله ی روانپزشکی نباشند.