اختلالات روان پریشی در مبتلایان به اچ آی وی و درمان دارویی آن

اختلالات روان پریشی در مبتلایان به اچ آی وی و درمان دارویی آن

تداخلات دارویی بالقوه دارای عوارض جانبی می توانند تاثیر قابل توجهی داشته باشند، بنابراین هنگام تجویز یک داروی خاص یا یک رژیم دارویی برای یک فرد مبتلا به عفونت HIV، می بایست توجه لازم صورت پذیرد.

داروهای غیرمعمول ضدروانپریشی مانند ریسپریدون، اولانزاپین، کویتاپین، و زیپرازیدون از نظر خطرات عوارض جانبی از قبیل عوارض آنتی کلینرژیک، نشانه های اکستراپیرامیدال، و تاردیو دیس کینزی، ایمنی بیشتری نسبت به داروهای غیرمعمول نوروپاتیک قدیمی (مانند هالوپریدول، فلوفنازین، و کلرپرومازین) از خود نشان می دهند. این داروهای جدید تقریبا از لحاظ عملکرد کبدی ایمن هستند، کمترین تداخلات دارویی را دارند، و در درمان حالت های بی قراری، هذیان، اختلالات روان پریشی، و نوسان و ناپایداری خلقی و عاطفی موثر هستند. از میان داروهای غیرمعمول ضد روان پریشی که در بالا ذکر شد، ریسپریدون، اولانزاپین، و کویتاپین می توانند باعث ازدیاد وزن شوند، در حالیکه زیپرازیدون از این لحاظ بی تاثیر است.

ازدیاد وزن ممکن است برای کسانی که از ضعف بنیه شدید (ضعف در اثر HIV) رنج می برند مفید باشد. از میان عوامل نوروپاتیک غیرمعمول که در بالا ذکر شد، اولانزاپین نشان داده است که از طریق مکانیسم نامعلومی می تواند دیابت را در بیماران مستعد تسریع و بدتر کند. در بیماران مستعد، ازدیاد قند خون ممکن است نسبتا زود پس از شروع درمان با اولانزاپین با گستره ای از نشانه ها شامل ازدیاد قند خون خفیف تا کتواسیدوز و حالت کمای دیابتی آغاز شود (در این خصوص مرگ هایی گزارش شده است). هنگامی که درمان با اولانزاپین قطع شده یا دوز آن کاهش می یابد، قند خون بهتر کنترل می شود.

دلیل این کنترل قند خون تغییر داده شده در چارچوب درمان با اولانزاپین، مخصوصا در یک موقعیت بالینی که مهارکننده های پروتیاز نیز می توانند به ایجاد دیابت کمک کنند، این است که هم بیماران و هم درمانگران باید گوش به زنگ باشند، سطوح گلوکز خون را بطور منظم کنترل کنند، و برای تعدیل درمان با توجه به نشانه هایی نظیر ازدیاد قند خون، کاهش وزن، تکرر ادرا، عطش بیش از حد، و تغییر وضعیت روانشناختی که ممکن است نشانه متابولیسم گلوکز غیرعادی باشند آمادگی لازم را داشته باشند.

این امکان وجود دارد که تداخلاتی بین داروهای غیرمعمول ضد روان پریشی و ضد رترو ویروس ها رخ دهد. مصرف همزمان دوز بالای ریتوناویر و کلوزاپین منع شده است زیرا ممکن است ریتوناویر با مهار کردن CYP2D6 و C3A4 به طور قابل ملاحظه ای سطوح کلوزاپین را افزایش دهد. با این حال، در همین زمان، ریتوناویر می تواند گلوکورونیداسیون و متابولیسم CYP1A2 کلوزاپین را القا کند. دوز پایین ( 100 میلی گرم بصورت دو بار در روز) ریتوناویر را می توان با رعایت احتیاط با کلوزاپین مصرف کرد. به طور مشابه، ریتوناویر با القا کردن CYP1A2 و گلوکورونوسیل ترانسفراز UDP می تواند متابولیسم اولانزاپین را القا کرده و نیاز به افزایش دوز اولانزاپین جهت دستیابی به اثر دلخواه را تقویت کند. انتظار می رود که PIها و NNRTIها (افاویرنز و نویراپین) متابولیسم کویتاپین و زیپرازیدون را به ترتیب مهار و القا کنند. همچنین انتظار می رود که رژیم های درمانی حاوی ریتوناویر سطوح پلاسمای ریسپریدون را افزایش داده و به ایجاد واکنش های دارویی نامطلوب کمک کنند.