اختلالات اضطرابی در مبتلایان به اچ آی وی و درمان دارویی آن

اختلالات اضطرابی در مبتلایان به اچ آی وی و درمان دارویی آن

تداخلات دارویی بالقوه دارای عوارض جانبی می توانند تاثیر قابل توجهی داشته باشند، بنابراین هنگام تجویز یک داروی خاص یا یک رژیم دارویی برای یک فرد مبتلا به عفونت HIV، می بایست توجه لازم صورت پذیرد.

- بنزودیازپین ها. درمانگران می بایست عواملی با فعالیت نسبتا طولانی تر و همچنین عواملی بدون متابولیت های فعال دارویی عمده مانند لورازپام، اگزازپام، و تمازپین را انتخاب کنند (و در نتیجه بار کلی کبد را کاهش دهند). این سه بنزودیازپین از طریق واکنش های کونژوگه اسید گلوکورونیک،
در کبد دستخوش متابولیسم می شود و حساسیت بسیار کمتری نسبت به اثرات تداخل دارویی مهارکننده/القاکننده ای دارند که در متابولیسم اکسیداتیو که سیستم آنزیم CYP کبدی را درگیر می کند با آنها روبرو می شوند. در نتیجه، آنها برای بیماران مبتلا به نقص قابل توجه در عملکرد کبد (مثلا، پس از بیماری کبد) گزینه های ایده آلی هستند و بیمارانی که تحت درمان با رژیم های دارویی پیچیده ای هستند که در آنها تداخلات دارویی حایز اهمیت می باشند.

- بنزودیازپین ها را تنها باید بصورت درمان کوتاه مدت برای مدیریت حاد اختلالات اضطرابی استفاده کرد به دلیل مسایلی از قبیل تحمل نسبت به دارو، سوء مصرف، و وابستگی که می توانند برای افرادی با سابقه فعلی و قبلی اعتیاد بسیار باعث نگرانی شوند. عوامل ضد افسردگی از قبیل SSRIها و ونلافاکسین را باید بصورت درمان بلند مدت برای مدیریت حاد اختلالات اضطرابی بکار برد (به قسمت اختلالات افسردگی عمده در بالا مراجعه کنید). هنگام درمان شخص مبتلا به اختلال اضطرابی، شروع مصرف بنزودیازپین با دوز پایین و یک داروی ضد افسردگی بصورت همزمان و سپس اندازه گیری و تنظیم داروی ضد افسردگی تا زمانی که اثرات درمانی مشاهده شوند (دوزهای داروی ضد افسردگی برای درمان علایم اضطراب بطور کلی پایین تر از دوزهایی هستند که برای درمان علایم افسردگی بکار می روند)، و سرانجام حفظ داروی ضد افسردگی در دوز درمانی در حالیکه بنزودیازپین به تدریج کاهش یافته و قطع می شود (برای علایم احتمالی محرومیت از دارو) می تواند یک استراتژی مفید باشد. بنزودیازپین ها می توانند منجر به بازداری زدایی رفتاری و هذیان با نشان ه هایی از گیجی، سردرگمی، اختلال حافظه، نوسان خلقی، و بی قراری شوند (مخصوصا در افراد پیر و افراد مبتلا به نقص سیستم عصبی مرکزی مانند زوال عقل ناشی از ایدز).

- بنزودیازپین می تواند تداخلات دارویی بالقوه ای با داروهای دیگری که متابولیسم آن را مهار می کنند داشته باشد و در نتیجه این مهار، سطوح بنزودیازپین در بدن بالا رفته و شاید موجب انسداد تنفسی و مرگ شود. بطور مثال، انتظار می رود که مهارکننده های پروتیاز و دلاویردین (و بعضی مواقع افاویرنز) غلظت پلاسمای بنزودیازپین هایی که با CYP3A4 متابولیز می شوند را افزایش دهند، در حالیکه نویراپین و افاویرنز می بایست غلظت پلاسما را کاهش دهند. غلظت پلاسمای بنزودیازپین هایی که با گلوکورونیداسیون حذف می شوند (لورازپام، اگزازپام، تمازپام) ممکن است از طریق القای گلوکورونوسیل تراسفراز UDP، توسط نل فیناویر و ریتوناویر کاهش یابد.

- بوسپیرون یک عامل ضد اضطراب غیر بنزودیازپینی است که برای درمان اختلال اضطراب فراگیر بکار می رود. عوارض جانبی شایع بوسپیرون شامل احساس سبکی سر و سرگیجه است. بوسپیرون پتانسیل سوء مصرف پایینی دارد، اما درمانگران می بایست در خصوص تداخلات دارویی بالقوه آن مراقب باشند. از آنجایی که بوسپیرون بطور گسترده توسط CYP3A4 متابولیز می شود، از نظر بالینی، امکان دارد تداخلات متعدد قابل توجه ای با مهارکننده های CYP3A4 (ایتراکونازول، اریترومایسین، نفازودون، فلووکسامین) و القاکننده های آن (ریفامپیسین) دا شته باشد. انتظار می رود که PIها و NNRTIها (افاویرنز و نویراپین) متابولیسم بوسپیرون را به ترتیب مهار و القا کنند.

- عوامل آنتی هیستامینرژیک مانند هیدروکسی زین را نیز می توان برای مدیریت علایم اضطراب بکار برد. این عوامل می توانند عوارض جانبی آنتی کلینرژیک ایجاد کنند و موجب مشکلاتی از این دست شوند.