ضد رترو ویروس ها چگونه با داروهای مخدر تداخل می کنند؟

ضد رترو ویروس ها چگونه با داروهای مخدر تداخل می کنند؟

بعضی از داروهای ضد درد مخدر مانند کدیین و هیدروکدون، می بایست به متابولیت های فعالی تبدیل شوند تا بتوانند اثر ضددرد ایجاد کنند. این مرحله ممکن است توسط عواملی همچون مهارکننده های پروتیاز که سیستم ایزوآنزیم CYP3A4 و 2D6 را مهار می کنند مختل شده و در نتیجه موجب تجمیع محصولات دارویی متابولیز نشده شود و کنترل درد را کاهش دهد. این تداخل، خطر واکنش های نامطلوب را به دلیل تجمع مواد دارویی متابولیز افزایش داده و همچنین ممکن است موجب ایجاد دوباره دردی که قبلا بخوبی کنترل شده بشود و لازم باشد رژیم دارویی درد دوباره تنظیم شود.

در مقابل، تصور می شود که ریتوناویر موجب القاء متابولیسم مپریدین شده و منجر به ترك اعتیاد و افزایش متابولیت نورمپریدین می شود. این متابولیت مسوول مسمومیت قابل توجه سیستم عصبی مرکزی (مثلا تشنج) است. از آنجایی که مورفین و هیدرومورفین با گلوکورونیداسیون حذف می شوند. ضد رترو ویروس هایی که گلوکورونوسیل ترانسفراز UDP را القا می کنند مانند ریتوناویر و نل فیناویر، می توانند متابولیسم ماده مخدر را افزایش داده و نهایتا نیاز به دوزهای بالاتر داروهای ضد درد را افزایش دهند. این تداخل در مورد مورفین کمتر روی می دهد زیرا متابولیت مورفین-6-گلوکورونید مقداری اثر ضد درد ایجاد می کند.

فنتانیل نیز می تواند با PIها و NNRTIها برهم کنش داشته باشد. از آنجایی که فنتانیل توسط CYP3A4 متابولیز می شود، انتظار می رود که PIها و دلاویردین دفع آن را کاهش داده و خطر سمیت ماده مخدر را افزایش دهند، در حالی که از NNRTIهای افاویرنز و نویراپین انتظار می رود که موجب القای فنتانیل شده و آرام بخشی کمتر از حد مطلوب و علایم ترك اعتیاد را ایجاد کنند. پیامدهای بالینی القای آنزیمی را می توان هنگام مص رف همزمان متادون (که عمدتا با 3A4 و گلوکورونیداسیون متابولیز می شود) با برخی از ضد رترو ویروس ها نیز مشاهده کرد. بطور مثال، سطح متادون ممکن است بدنبال القای متابولیسم خود توسط PIهای ریتوناویر، نل فیناویر، آمپرناویر، و لوپیناویر -ریتوناویر، یا توسط NNRTIها افاویرنز و نویراپین کاهش یابد. القای متابولیسم متادون را می توان بدنبال مصرف داروی آنتی میکوباکتریایی/ ضد سل ریفامپیسین نیز مشاهده کرد.

برهم کنش هایی از این دست می توانند سندروم ترك اعتیاد یا از دست دادن کنترل درد را در اشخاصی که قبلا بطور ثابت متادون مصرف می کرده اند را تسریع بخشد. مثال دیگری از برهم کنش بین داروهای مخدر و ضد رترو ویروس ها بین متادون و NRTIهای دیدانوزین، زالسیتابین، و استاوودین روی می دهد. متادون با به تعویق انداختن تحرك شکمی، فراهمی زیستی کلی این ضد رترو ویروس ها را کاهش می دهد. از نظر بالینی، این امر ممکن است اثربخشی ضد رترو ویروس ها در درمان عفونت HIV را کاهش داده و مقاومت ویروسی را افزایش دهد.

این روند بالینی ممکن است درمانگران را وادار کند که دوز ضد رترو ویروس را افزایش داده یا از ضد رترو ویروس دیگری استفاده کنند که تداخلات دارویی قابل توجهی با متادون نداشته باشد. متادون نیز می تواند با مه ار گلوکورونوسیل ترانسفراز UDP به طور قابل ملاحظه ای سطح پلاسمای زیدو وودین را افزایش دهد که این امر می تواند موجب ایجاد مسمومیت زیدو وودین شود (مثلا، مسمویت مغز استخوان، میوپاتی، و ناراحتی دستگاه گوارش)